Drie uitgebluste bejaarden schuifelden traag door de oefenzaal. Twee hinkten achter een rollator en de derde wankelde fragiel aan de hand van een jonge fysiotherapeut.<\/p>\n\n\n\n
Ik bekeek het tafereel vanaf het wachtbankje zo onopvallend mogelijk. Een van hen klaagde over haar kunstheup en de bijbehorende malaise. Een ander mopperde met een stem die niets anders dan minstens twee pakjes per dag verried op de traagheid der dingen. De fysiotherapeut bleef onverminderd opgewekt, ondersteunde de bebrilde man aan haar arm en spoorde het in verval geraakte Cocktail Trio aan om nog even vol te houden.<\/p>\n\n\n\n
Door mijn gebroken enkel werd ik doorverwezen naar de fysio die gelukkig bij mij om de hoek zit. Wat ook bij mij om de hoek zit is een verzorgingstehuis, waardoor de client\u00e8le van mijn fysio voor driekwart bestaat uit mensen die Willem Drees nog als premier hebben meegemaakt en alles nog omrekenen naar guldens.<\/p>\n\n\n\n
Nadat ik eerst met de verkeerde fysiotherapeut was meegelopen (die alleen even een vriendelijk praatje kwam maken, daarna wegliep, zich naar me omdraaide toen ze doorhad dat ik achter haar aanhobbelde en vriendelijk lachte dat ik geen afspraak met haar had, maar met haar collega) werd ik na tien minuten opgehaald.<\/p>\n\n\n\n
Ik wachtte nog even met opstaan tot ze mijn naam uitsprak om herhaling te voorkomen, al moet dat vreemd op de fysiotherapeut over zijn gekomen omdat ik de enige op het wachtbankje was. Alsof ik vergat wie ik was, terwijl dementie toch echt niet besmettelijk was, dacht ik nog. <\/p>\n\n\n\n
Even vreesde ik dat ik ook in die oefenzaal mijn oefeningen zou moeten doen, maar de fysiotherapeut wenkte me mee naar een aparte ruimte. Terwijl ik op de behandeltafel moest gaan liggen vroeg ze me hoe ik mijn enkel had gebroken, of het lang geleden was gebeurd, hoe de operatie was gegaan, wat mijn doelen waren.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nou, zelfstandig lopen zou misschien wel weer handig zijn, ik heb het gevoel dat mijn krukken en ik ondertussen wel een beetje op elkaar uitgekeken zijn,\u2019 antwoordde ik wat zenuwachtig en staarde naar de feestelijke sokken die ik had aangetrokken in een poging om de dag wat draaglijker te maken. <\/p>\n\n\n\n
\u2018Maar heb je daarnaast nog andere doelen? Dan kunnen we daar rekening mee houden in het vervolgtraject,\u2019 vroeg de fysiotherapeut vriendelijk.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Een literaire prijs,\u2019 zei ik, \u2018dat zou leuk zijn. Een huis met een ligbad, ook. En ooit nog eens de Tour rijden.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ze lachte naar me, prikte waarschijnlijk meteen dwars door me heen en begon aan mijn voet te voelen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik doe voorzichtig hoor,\u2019 stelde ze me gerust, nog voor ik iets gezegd had. Mijn enkel scharnierde traag en moeizaam. Ze drukte er nog wat op, draaide er wat aan en liet me een stukje lopen.<\/p>\n\n\n\n
Na een halfuur was ik klaar. Ik kreeg oefeningen mee, wat aandachtspunten en vooral de opdracht om geduld te hebben. Nadat ik de veter van mijn linkerschoen weer gestrikt had, keek ik op.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat voor werk doe je eigenlijk?\u2019 vroeg de fysiotherapeut, terwijl haar computerscherm op zwart ging.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik schrijf,\u2019 zei ik. \u2018Po\u00ebzie, proza, liedteksten ook, maar voornamelijk voor anderen. Erg leuk om te doen,\u2019 voegde ik er nog vlug aan toe.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Klinkt leuk!\u2019 stelde de fysiotherapeut. \u2018Kan ik je ergens van kennen?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja, van mijn enkel ben ik bang,\u2019 antwoordde ik, moe van de spanning en met het nimmer aflatende ongemak dat altijd opspeelt wanneer ik over mijn werk moet praten. We stonden inmiddels bij de deur.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nou, dat klinkt als een bijzondere baan,\u2019 sloot ze af. Ik knikte instemmend.<\/p>\n\n\n\n
‘En jij,’ vroeg ik, ‘wat voor werk doe jij eigenlijk?’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"