Er gonzen onbekenden. Zacht,

uit de eeuwigheid blaast God

wat wolken over de tuinen, ik dacht

dat ik was afgeleefd, dat

 

ik niets meer liefhad, misschien kieskeurig

als een echte minnaar.

Maar jij bent teder, willekeurig

leef je met me, mijn gevaar

 

is een karteltand

waarlangs jij mij beweegt, wiegend

onbeschadigd door de hand

 

van blinde God. Je aait

me maar, ik zie

hoe licht over de tuinen waait.

Ik werd gewekt deze morgen

door haangekraai, pas gevallen sneeuw.

Wij leven licht, maar dit is een slechte eeuw,

in de fabrieken branden verborgen

 

systemen. En God is triest, Zijn wolken

drijven bijeen deze morgen, een ogenblik

zegt je en neemt je liefde op, alsof vertolken

van haar het enige kan zijn. Een ogenblik

 

zeg je en de middag is al geweest

achter ons huis. We ruimen de tafel af,

het laatste licht heeft voor je gedanst; je beeft

tenslotte. Onze nachtrust komt van onschatbaar veraf.