‘Om mijn zus te zien, hoef ik niet ver van huis. Ik zag haar gisteren nog, bij Kaddour op het Mosveld. Ze nam een hap van haar broodje grillworst, en was in de weer met een servetje omdat ze bang was dat de saus op haar blouse kwam. Kaddour is tot in de wijde omtrek van Noord beroemd. Voor de broodjes grillworst moet je een nummertje trekken, ik snap dat, sta mezelf dit ongeveer eens in de anderhalve maand toe. “Met alle groentes?” vragen ze daar dan. “En allebei de sauzen?” Ik neem alle groentes, en geen saus. M’n zus neemt alle sauzen, geen groentes.’ Marja Pruis wandelt naar Tuindorp Oostzaan, het deel van Amsterdam-Noord waar haar familie vandaan komt. Ze moet haar ouders iets vertellen over hun jongste, haar zus. 

Zonnehuis is een gothic story met realistische wortels. Pruis richt de blik waar ze zo geliefd om is op grote vragen. Wie ben je? Bij wie hoor je en blijft dat je hele leven zo? Wat is heimwee? Wat betekent het je schuldig te voelen? Wat is een gelukkig leven en had dit ook heel anders kunnen lopen?

Duizenden gedeporteerden gooiden tijdens de Tweede Wereldoorlog briefjes uit de treinen die hen naar de kampen in Oost-Europa voerden. Weggevoerde Joden, gijzelaars en dwangarbeiders probeerden op weg naar het onbekende een laatste bericht te sturen. Deze uitingen van hoop en wanhoop belandden in sloten, tuinen en langs het spoor, de meeste op de route van Westerbork naar de Duitse grens.

Dankzij mensen die de briefkaarten vonden en ze tot ergernis van de Duitsers opraapten en postten, zijn er honderden bewaard gebleven. In Van hier de laatste groeten onderzoekt Lucas Ligtenberg deze briefkaarten, vaak laatste levenstekens. Wat wisten de schrijvers van hun bestemming, waar hoopten ze op? En wie waren degenen die de kaarten opraapten en op de bus deden? Dit boek laat ooggetuigen aan het woord over hun treinreis en werpt een nieuw licht op wat er in deze mensen omging. Ze nemen afscheid van geliefden, bedanken de buren en zijn beurtelings somber, dapper of optimistisch. Van hier de laatste groeten vormt een waardevolle aanvulling op de geschiedschrijving over de Holocaust.

Het jubileum van Andrea Bajani, vertaald door Manon Smits, prijkt op de Longlist van de Europese Literatuurprijs 2026!

Een vakjury van boekhandelaren, vertalers, critici en auteurs heeft negentien titels geselecteerd die in aanmerking komen voor de Europese Literatuurprijs 2026, de prijs voor de beste hedendaagse Europese roman. Lees hier meer over de prijs.

De shortlist wordt bekendgemaakt op 17 juni en de winnaar op 2 september. De prijsuitreiking vindt plaats in november op het Crossing Border Festival in Den Haag.

In Job schetst Joseph Roth het aangrijpende levensverhaal van Mendel Singer, een eenvoudige en vrome Joodse leraar in een Russisch dorp aan het begin van de twintigste eeuw. Zijn bestaan is getekend door armoede, zorgen en vooral door de geboorte van zijn zwaar gehandicapte zoon Menoechim. Wanneer de familie naar Amerika emigreert in de hoop op een beter leven, blijft Menoechim noodgedwongen achter. In de nieuwe wereld wachten hun echter geen zegeningen maar oorlog, verlies en diepe wanhoop. Roth laat Mendel lijden zoals de Bijbelse Job – een man die zijn geloof dreigt te verliezen onder de last van het noodlot. Maar te midden van de duisternis gloort onverwacht verlossing, wanneer de verloren gewaande Menoechim terugkeert en het onmogelijke mogelijk blijkt. Job is een tijdloze roman over lijden en hoop, over de kracht van geloof en de onverwachte genade van het leven.

Deze sprankelend nieuwe vertaling van Els Snick werd fraai geïllustreerd door Koen Broucke.