Thomas Mann (1875–1955) wordt beschouwd als de grote meester van de twintigste-eeuwse Duitse vertelkunst. Zijn bekendste werken zijn de romans De Buddenbrooks en De Toverberg, en de novelle De dood in Venetië. Hij ontving de Nobelprijs voor Literatuur in 1929.
Vanwege de opkomst van het nationaalsocialisme in Duitsland verbleef hij vanaf 1933 in zelfgekozen ballingschap, aanvankelijk in Zwitserland, vervolgens in de Verenigde Staten en ten slotte weer in Zwitserland.
De grootste roem verwierf Thomas Mann met zijn romans, maar zijn verhalen en novellen zijn, zowel literair als op andere vlakken, haast ongeëvenaard. Mann schreef de hier gebundelde verhalen in de eerste helft van de twintigste eeuw of net daarvoor. Ze geven een beeld van die periode, Manns schrijverschap en diens ontwikkeling. Zijn verhalen flankeren de romans, het hooggebergte van zijn oeuvre, op een intrigerende manier: net anders van thematiek, maar even rijk, esthetisch, psychologisch doortastend, en met politieke, filosofische en religieuze betrokkenheid. De bekende verhalen als De dood in Venetië en Tonio Kröger staan in deze bundeling naast nog niet eerder in het Nederlands verschenen hoogtepunten uit Manns oeuvre: van zijn debuut Gevallen uit 1894 tot en met de Bijbelse hervertelling De wet uit 1944.
De Verzamelde verhalen vormen de omvangrijkste collectie verhalen en novellen van Thomas Mann in één bundel, in de frisse en nauwkeurige vertaling van Ria van Hengel.
