P.C. Hooftprijs 2023 voor schrijver en evolutiebioloog Tijs Goldschmidt

Schrijver en evolutiebioloog Tijs Goldschmidt ontvangt dit jaar de P.C. Hooft-prijs voor ‘beschouwend proza’. De jury roemt de essayist om zijn buitengewoon diverse oeuvre en om zijn taal.

De jury, dit jaar gevormd door Maxim Februari (laureaat 2020), Mirjam van Hengel, Sinan Çankaya, Daniël Rovers en Sana Valiulin schrijft dat Goldschmidt ‘elegant en bedachtzaam formuleert, een meester is van de lichte ironie en dat zijn formuleringen helder belijnd zijn, zichtbaar zorgvuldig gecomponeerd en van een soepele talige muzikaliteit.’

Naast het geldbedrag krijgt Goldschmidt een oorkonde en een bronzen beeldje van P.C. Hooft, een replica van een buste gemaakt door Frits Sieger, die in de Amsterdamse Jan Luijkenstraat staat. De prijs wordt op 25 mei 2023 aan Goldschmidt uitgereikt.

Dit jaar verscheen van Goldschmidt de essaybundel Wolven op het ruiterpad. Het boek werd in oktober bekroond met de Jan Wolkersprijs 2022 en behoort volgens meerdere recensenten tot de beste boeken van 2022. Tevens verscheen Rechtop, een essay over de Limburgse paleo-antropoloog Eugene Dubois, wiens collectie recentelijk veel in het nieuws kwam.

In 2019 verscheen Onvoldoende liefdesbrieven. ‘De verslavende brieven van een spijbelaar’ volgens NRC-Handelsblad, ‘Biologie en evolutie, maar ook (cultuur)geschiedenis, antropologie, kunst en hier en daar een doorsnee dagelijks boodschapje: al deze zaken komen in de brieven aan bod.’ In zijn brieven is Goldschmidt de spankelendste essayist die men zich wensen kan. Goldschmidt werkt thans aan een autobiografische roman die bij Van Oorschot zal verschijnen.

Aan de prijs, een van de meest prestigieuze van het Nederlandse taalgebied en dit jaar voor de 75ste keer toegekend, is een bedrag verbonden van 60.000 euro. De oeuvreprijs wordt jaarlijks afwisselend uitgereikt aan een Nederlandse schrijver van ‘verhalend proza’, ‘beschouwend proza’ en ‘poëzie’.

Sluier van de tijd, het verborgen leven van kunst

Hoe schilderde Vermeer zijn iconische Meisje met de parel? Welke gedaanteverwisselingen onderging Susanna en de ouderlingen van Rembrandt? Heeft de restauratie van de Sixtijnse Kapel ons dichter bij Michelangelo gebracht? En is het duurste schilderij ooit geveild nou wel of niet van Da Vinci? In Sluier van de tijd vertelt Benjamin Rous welke geheimen er schuilgaan onder het oppervlak van bekende en minder bekende kunstwerken. De tijd versluiert wat we weten over kunstwerken. Hoe kunnen we die sluier oplichten? Een kunstwerk geeft zijn geheimen niet prijs als je alleen naar de buitenkant kijkt. Dit rijk geïllustreerde boek neemt de lezer mee op een fascinerende ontdekkingsreis door kunstwerken. Het laat zien hoe kunstenaars hun ideeën vormen, verwezenlijken, veranderen, uitwissen en bedekken aan de hand van de modernste onderzoekstechnieken. De lezer krijgt een inkijkje in de vele manieren die er zijn om de levensloop van kunstwerken te reconstrueren en om vervlogen tijden te doen herleven.

Benjamin Rous (1979) studeerde Mediterrane Archeologie aan de Universiteit van Amsterdam. Momenteel coördineert hij bij het Netherlands Institute for Conservation Art Science  onderzoeksprogramma’s die wetenschappers van verschillende disciplines bij elkaar brengen. Toonaangevende erfgoedexperts werken er aan innovatieve manieren om kunst te bestuderen, te presenteren en te behouden. In 2019 verscheen Opera. Een geschiedenis in sleutelwerken

Van Oorschot-kerstpakket

Voor maar vijftig euro ontvangt u het Van Oorschot-kerstpakket met acht speciaal door ons geselecteerde boeken.

Wij maken een mooie selectie van licht beschadigde en/of verramsjte top-titels uit ons fonds. De precieze inhoud van het Van Oorschot-kerstpakket blijft een verrassing. Het kan natuurlijk voorkomen dat u een van de boeken in het pakket al heeft. Deze dubbele exemplaren kunnen helaas niet worden geruild, maar wie weet maakt u er nog iemand blij mee! Wij versturen het boekenpakket hoogstpersoonlijk vanaf onze uitgeverij in Amsterdam, waardoor de levertijd net iets langer kan zijn dan u gewend bent.

Een uitzonderlijk romandebuut: Ezelsbuik

Isora haatte haar oma uit de grond van haar hart. Op school had ze een keer gehoord dat bitch kutwijf betekende en vanaf toen antwoordde Isora elke keer als haar oma zei breng jij Doña Carmen d’r eieren en d’r piepers, reken effe met die vrouw af, breng die en die twee bakken kippenpoten, vier broden, tweehond gram gele kaas, tweehonderdvijftig gram geitenkaas, geef haar een stuk guavepasta, een zak piepers, ga zus en zo wat garnalen brengen, reken jij effe af met die buitenlander, want jij ken Engels, ik praat allenig maar christentaal, dan antwoordde Isora oké, bitch, ik ga al, bitch, goed, bitch, zoals je wil, bitch, dank je wel, bitch, nog iets anders, bitch?

Tijdens een broeierige zomer schuimen twee pubermeisjes de straten van een vervallen dorpje af, hoog in de bergen van Noord-Tenerife. Ze delen de straat met schurftige honden, gebedsgenezeressen en bosheksen, verlangen naar het onbereikbare strand, vluchten weg voor een vuilbekkende grootmoeder en eten zoveel ze kunnen terwijl ze dromen van de liefde en dun zijn. En altijd ligt achter hen, aan het oog onttrokken door een grijze nevel, de slapende vulkaan.

De tienjarige vertelster –door haar beste vriendin Isora liefkozend shit genoemd – houdt zielsveel van haar vriendin, die brutaal is en geen angst kent. Ze zou net als zij willen zijn, haar willen opeten, in haar willen verdwijnen. Maar aan het einde van de zomer is alles anders. Ezelsbuik is een verslavend spervuur van taal: Andrea Abreu weeft straattaal, songteksten, stream of conciousness, msn-taal en landschapsbeschrijvingen aaneen tot een uitzonderlijke eigen stem.

‘Een boek dat je van de eerste tot de laatste bladzijde wegblaast, als een golf die je op het eerste gezicht misschien hebt onderschat. Zonder waarschuwing, met een ongekende kracht. Er zijn goede debuten en er zijn zeer goede debuten, maar zo’n debuut als dit bestond eigenlijk nog niet.’ Der Spiegel

Andrea Abreu (1995) is opgegroeid op Tenerife en studeerde culturele journalistiek in Madrid. Ze schreef stukken voor onder meer El País, Buzzfeed en Vice. Ze debuteerde als dichter met de bundel Mujer sin párpados (Vrouw zonder oogleden) en schreef een fanzine over menstruatie. Van Ezelsbuik werden meer dan 70.000 exemplaren verkocht, wat uitzonderlijk is voor een romandebuut. Het verschijnt onder meer in Engeland, Duitsland, Denemarken, Frankrijk, Italië en Zweden.

‘Een van de meest opwindende, inventieve en verfrissend zeldzame literaire vondsten.’ El País

‘Ezelsbuik is geschreven in een krachtige literaire taal. Een ongezouten en onbevooroordeeld portret van armoede. Het leven op zijn rauwst.’ Irene Vallejo, schrijver van Papyrus