Ruth Lasters zal de komende twee jaar door het leven gaan als Dichter van België.
Woensdag 8 april wordt zij feestelijk geïnaugureerd in Brussel: klik hier voor meer informatie en een reservering.
Zij publiceerde de bundel Tijgerbrood bij Uitgeverij Van Oorschot, die werd genomineerd voor de Herman de Coninckprijs.

Over Tijgerbrood

De poëzie van Ruth Lasters is aards, wil aards zijn. In een weloverwogen syntaxis, met een voorkeur voor het onverwachte perspectief en een warm hart voor de zwakkeren, componeert ze versbeelden die afwijkend zijn en energiek, muzikaal en beeldend. Tijgerbrood gaat over het verlangen om voor altijd toevlucht te kunnen zoeken, op te lossen in pure vorm, in woordenloosheid. De auteur is haar vroegere compartimenten kwijt.

De dichter, leerkracht, kindervrije vrouw, partner, pacifist, klimaattobber en kunstliefhebber werden samengekneed tot één wezen dat haar hoop, bekommernissen en angsten meer en meer durft te erkennen als die van iedereen. Als brood leven is, zoals men zegt, is tijgerbrood een leven in camouflagevel om als observator ongehinderd de stem te kunnen opvangen van de hele maatschappij.

Een jongeman springt van een hoge brug, in de hoop zijn liefdesverdriet te overwinnen, en breekt zijn rug. Tijdens zijn herstel maakt hij lange wandelingen door Nederland, terwijl hij de sprong en de liefde die er aanleiding toe gaf, tot in detail reconstrueert. Onderweg ontmoet de man bijzondere figuren: Arie die zich in de helende krachten van planten verdiept, Pek die duizenden wiebelstenen op zijn erf heeft staan, die als je ze de ene kant op draait uit zichzelf ook weer de andere kant op gaan. Een voormalig antropoloog die op de nachttrein woont sinds hij uit de Kalahari is teruggekeerd.
Deze mensen nemen hem mee op een reis waarin de geneeskracht van de smeerwortel, de torens waar Nederlandse vrijwilligers jarenlang op de uitkijk stonden om de Russen te zien aankomen – die maar niet kwamen – en de mogelijkheid van telepathie bij dieren op gelijke hoogte staan.

In de roman Heem vermengt Alexander Nieuwenhuis een persoonlijk verhaal over genezing en je thuis voelen met onderzoekende literaire beschouwingen over de verste hoeken van onze kennis en geschiedenis.

Dichter Ester Naomi Perquin schrijft het Poëziegeschenk in 2027!

‘Het schrijven van dit geschenk biedt me de gelegenheid een aantal dingen af te wegen; de lichtheid en zwaarte van woorden, het verlangen om op te stijgen of juist ergens wortel te schieten. En dan “zwaartekracht” als thema. Nou, laat het  maar aan de poëzie over om aan te tonen dat werkelijk alles tot de poëzie behoort.’

Het Poëziegeschenk is tijdens Poëzieweek 2027 (28 januari t/m 3 februari 2027) gratis verkrijgbaar in de deelnemende boekhandels bij een aankoop vanaf € 12,50 aan poëzie.

Themanummer: contrainte.

De schrijvers van Oulipo (Ouvroir de Littérature Potentielle), zoals Raymond Queneau, Italo Calvino en Georges Perec, zijn altijd blijven spelen en waren zich ervan bewust dat ze daarbij spelregels nodig hadden. De regels die zij zich oplegden, zogenaamde contraintes, waren meestal vormbeperkingen. Die scherpten hun creativiteit en zorgden juist voor meer ruimte. Nu de wereld opnieuw (nog steeds, nog altijd) in brand staat, heeft Tirade een aantal schrijvers gevraagd om eigen spelregels op te stellen, en van daaruit een tekst te maken.

Deze Tirade is grilliger, maffer en ongewoner dan u van ons gewend bent. Daaromheen zorgen een paar essays voor context en duiding. Met bijdragen van: Emma Crebolder, Roelof ten Napel, Guido van de Wiel, Obe Alkema, Melani Reumers, Manet van Montfrans, Vicky Francken, Dario Goldbach, Tijl Nuyts, David Omar Cohen, Georges Perec, Miriam Rasch, Étienne Lécroart, Jeroen van Rooij, K. Michel, Annemieke Dannenberg, Willem Pije en illustraties van Arno Kramer.

Elk jaar ging Vrouwkje Tuinman met haar partner F. naar hetzelfde appartement, in hetzelfde dorp, op hetzelfde Canarische eiland, om daar altijd precies hetzelfde te doen: vrijwel niks. Ze lazen boeken op het strand en lieten er hun hoofd stil worden. Op die ene dag dat het niet zulk mooi weer was, maakten ze een wandeling – steeds dezelfde. Tot ze al die dingen niet meer deden, omdat F. overleed.

Zeven jaar na zijn dood gaat Tuinman voor het eerst terug naar La Palma. In de tussentijd is daar het leven doorgegaan en blijven stilstaan: er barstte een vulkaan uit, het dorp was jaren niet toegankelijk. Nu het toerisme weer op gang komt, maakt ze in haar eentje maakt ze de wandeling langs de bananenplantages, de rotskust en een uit golfplaten en gasbeton opgetrokken nederzetting. Ze kijkt of het nog kan: precies hetzelfde doen, nu alles anders is. In Ons geheime eiland laat Tuinman met humor en lichtheid zien hoe een onmetelijk verlies toch te dragen valt.

Begin jaren negentig. Alice moet het loon dat ze verdient afstaan aan haar vader. Als ze tijdens een lange winter gaat afspreken met een mannelijke collega blijkt ook haar partnerkeus niet vrij. Een gevonden koffer in de berm lijkt haar een uitweg te bieden. Een kleine eeuw eerder verlaat Marie haar boerderij om op zoek te gaan naar haar dochter, die ze ongewild niet meer ziet. Ze legt in de vroege lente een barre voettocht af. Lena weet midden jaren zestig uit haar dienstmeidenbestaan te ontsnappen, de zomernacht in. Ze ontvlucht jaren van geweld, al kan ze aan de nasleep ervan niet ontkomen. En als het in 2023 herfst wordt, moet Zehra naar school zonder ontbijt en zonder de zekerheid dat haar moeder ’s middags thuis op haar zal wachten. Dat haar vader in de gevangenis zit lijkt iedereen te weten, maar waarom?

Will Kranendonk laat in Aeon – de eindeloze tijd – invoelend en waarachtig de verhalen van deze vrouwen tot een geheel samenvloeien. Er blijken al dan niet onverwachte manieren te zijn om de cycli van geweld te doorbreken.

Schrijver Gustav von Aschenbach reist naar Venetië om te ontsnappen aan zijn rusteloze geest en een gebrek aan inspiratie. Hij belandt in een stad die in de greep is van een cholera-uitbraak, maar daar slaat hij nauwelijks acht op: hij raakt bevangen door een allesoverheersende fascinatie voor de beeldschone Poolse jongeling Tadzio.

Hoezeer de schrijver ook van Tadzio in de ban raakt, hij blijft op afstand van de jongen en het komt niet verder dan het uitwisselen van een paar blikken. Aschenbachs verlangen wordt intussen alleen maar heviger, waardoor hij niet alleen zijn hart, maar ook zijn waardigheid, en uiteindelijk zichzelf verliest.

Thomas Mann schreef met dit verhaal over schoonheid, begeerte en teloorgang een zinnenprikkelende novelle die aan weerklank niet lijkt in te boeten.

In de voortreffelijke nieuwe vertaling van Ria van Hengel.

De Italiaanse broers Luigi en Beppo Fresci dienen in een Italiaans bataljon met de opdracht een bergpas te verdedigen tegen de Oostenrijkers. Na hun aftocht wordt deze groep soldaten gevangengehouden door het Italiaanse leger, in afwachting van de straf voor hun lafheid. De generaal besluit terug te grijpen op een oude strafmaatregel, de decimatie, waarbij elke vierde man zal worden geëxecuteerd, als waarschuwing aan de rest. Om in ieder geval zijn broer te kunnen redden slaat Beppo slaat aan het rekenen: waar in de rij moeten ze gaan staan om hun kans op overleven te vergroten? Tijdens het wachten vindt een van de broers een blikje sardines in zijn rugzak. Het is behalve hun enige voedsel ook de bron van een bijkomend dilemma: als ze het blikje open weten te krijgen, moeten ze het dan delen met de rest?

Een ware held van Martin Michael Driessen toont in compacte vorm wat de lezer van hem gewend is: een verrassende, zorgvuldige en krachtige plot, gevat in schitterende taal.