Stephan Sanders (1961) is publicist en journalist, en was redacteur van De Groene Amsterdammer. Van zijn hand verschenen essay- en verhalenbundels, reisverhalen, een roman en memoires ter herinnering aan Anil Ramdas. Sanders schrijft voor de Volkskrant, Vrij Nederland, NRC Handelsblad en Trouw.

Kenko (1284-1350) was de schrijver van de Tsurezuregusa, die postuum verscheen en uitgroeide tot een klassieker van de Japanse literatuur. Daarnaast schreef hij verzen, onder meer voor keizerlijke poëziewedstrijden. Zijn betrekking aan het keizerlijke hof gaf hij op om te leven als dichter en kluizenaar.

Alexander Lernet-Holenia (1897–1976) bezweert, net als Zweig en Roth, de vergane glorie van het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk, met alle nostalgie van dien. Hij was een aristocraat die in beide wereldoorlogen aan het front vocht. Een grandseigneur der letteren, die nu internationaal als een van de belangrijkste auteurs van Oostenrijk wordt beschouwd. Onder zijn schare fans onder anderen Jorge Luis Borges en Marcel Reich-Ranicki.

Jaap Visser (1973) werkt als adviseur in de media- en cultuursector en woonde geruime tijd in Berlijn.

Erik Timmermans (1970) is beeldend kunstenaar en tekstschrijver.

De Hongaarse dichter Miklós Radnóti (1909–1944) werd geboren in Boedapest. Zijn eerste dichtbundel, Heidense groet verscheen al op zijn eenentwintigste. In 1931 verbleef Radnóti twee maanden in Parijs, waar hij de Exposition Coloniale bezocht; daarna begon hij Afrikaanse gedichten en verhalen te vertalen. Met zijn bundel Voort, terdoodveroordeelde! won hij in 1937 de toonaangevende Baumgarten Prize. Tijdens de Tweede Wereldoorlog publiceerde hij vertalingen van Vergilius, Rimbaud, Mallarmé, Éluard, Apollinaire en Blaise Cendrars In de voetsporen van Orpheus.

Begin veertiger jaren moest hij, omdat hij Jood was, in de arbeidsdienst. Hij werd met een ongewapend ondersteuningsbataljon naar het Oekraïense front gestuurd. In mei 1944 trokken de verslagen Hongaren zich terug en werd Radnóti’s werkbataljon tewerkgesteld in de kopermijn van Bor, in Servië. In augustus 1944 zorgde de opmars van Tito ervoor dat Radnóti’s groep van 3200 Hongaarse Joden per geforceerde mars naar Centraal Hongarije werd gedreven, waar slechts weinigen levend aankwamen. Ook Radnóti overleefde deze mars niet. Gedurende deze laatste maanden van zijn leven bleef hij gedichten schrijven in een klein notitieboekje dat hij bij zich droeg. Volgens getuigen werd hij begin november 1944 door een dronken militieman ernstig mishandeld met een ‘abroncs’ (de metalen strip waarmee een houten wiel wordt beschermd), wegens ‘gekrabbel’. Te zwak om verder te lopen werd hij neergeschoten. Zijn lichaam verdween in een massagraf in het dorpje Abda in Noordwest Hongarije. Na 18 maanden werd zijn lichaam opgegraven. In de zak van zijn jas vond zijn vrouw het notitieboekje met daarin zijn laatste gedichten. Deze gedichten zijn lyrisch en poignant en vertegenwoordigen die paar werken die gemaakt werden tijdens de Holocaust en overgeleverd werden.

Soetan Sjahrir (1909–1966) was een invloedrijk en bevlogen Indonesisch nationalist. Hij speelde een belangrijke rol in de onafhankelijkheidsstrijd en was de eerste premier van het land.

Benjamin Rous (1979) studeerde Mediterrane Archeologie aan de Universiteit van Amsterdam. Momenteel coördineert hij bij het Netherlands Institute for Conservation+Art+Science+ onderzoeksprogramma’s die wetenschappers van verschillende disciplines bij elkaar brengen. Toonaangevende erfgoedexperts werken er aan innovatieve manieren om kunst te bestuderen, te presenteren en te behouden.

Nina Burton (1946) is dichter en essayist. Ze wordt geprezen om haar unieke talent een lyrische stijl te combineren met haar kennis van de natuurwetenschappen. Haar werk werd bekroond met de belangrijkste Zweedse literaire prijzen: de Augustprijs en Stora Fackboksprijs. Burton is lid van de Koninklijke Zweedse Academie voor de Natuurwetenschappen. Haar recentste boek, Levensmuren, werd met veel lof onthaald en genomineerd voor diverse prijzen. Het boek verschijnt in maar liefst vijftien landen.

Jac. P. Thijsse (1865-1945) was leraar, natuurbeschermer en schrijver. Hij stond aan de wieg van de Vereniging Natuurmonumenten en zette zich met hart en ziel in voor het behoud van de natuur in Nederland. Met zijn Verkadealbums en zijn vele andere publicaties wist hij een breed publiek te enthousiasmeren voor zijn passie: het leven van planten en dieren.

Hikaru Okuizumi (1956) debuteerde in 1993 met De stenen getuigen, dat werd bekroond met de Akutagawaprijs en werd vertaald in onder meer het Engels, Frans en Duits. Okuizumi bouwde in dertig jaar een groot oeuvre op, waarvoor hij meermaals de Nomaprijs ontving, en de Tanizakiprijs.

Lieneke Frerichs is neerlandica en tekstediteur. Zij was tien jaar beleidsmedewerker bij een van de letterenfondsen en hoofdredacteur van het Verzameld werk van Karel van het Reve. Zij publiceerde veel artikelen over Nescio en was samensteller van de bundel Over Nescio. Ze bezorgde zijn Verzameld proza en nagelaten werk en Natuurdagboek, Brieven uit Veere, het reisboekje Buitenland is geen land en Zingen in het donker, de brieven die Nescio in de Hongerwinter schreef aan zijn dochters in het oosten van het land.