Marja Pruis (1959) is schrijver en redacteur bij De Groene Amsterdammer. Haar romans, columns en essays worden geprezen om haar persoonlijke, onderzoekende en scherpzinnige blik. Pruis’ werk werd bekroond met onder meer de Heldringprijs, de Jan Hanlo Essayprijs en de J. Greshoffprijs. Haar meest recente roman Huiswerk verscheen in 2023.

Vrouwkje Tuinman (1974) is dichter en schrijver. Haar veelzijdige oeuvre werd onder meer bekroond met de Grote
Poëzieprijs en de C.C.S. Croneprijs. Tuinman treedt regelmatig op tijdens festivals en literaire avonden. Haar werk
werd vertaald in het Duits en Engels. In november 2025 verscheen haar roman De straaljager. Tuinman was op de dag af vijftien jaar samen met de dichter F. Starik (1958–2018).

Michelle van der Kind (1978) debuteerde in 2021 met de verhalenbundel Sea, seks & witlof. Ook publiceerde zij verhalen in De Gids en op de literaire websites Hard//Hoofd en De Optimist.

Rónán Hession (1975) is een schrijver en bluesmuzikant uit Dublin. Zijn debuutroman Leonard en Hungry Paul stond op de shortlist van maar liefst zes literaire prijzen en is inmiddels vertaald in onder meer het Duits, Spaans, Italiaans en Turks.

Thomas Mann (1875–1955) wordt beschouwd als de grote meester van de twintigste-eeuwse Duitse vertelkunst. Zijn bekendste werken zijn de romans De Buddenbrooks en De Toverberg, en de novelle De dood in Venetië. Hij ontving de Nobelprijs voor Literatuur in 1929.

Vanwege de opkomst van het nationaalsocialisme in Duitsland verbleef hij vanaf 1933 in zelfgekozen ballingschap, aanvankelijk in Zwitserland, vervolgens in de Verenigde Staten en ten slotte weer in Zwitserland.

Jan Wolkers (1925–2007) was beeldhouwer, schilder en schrijver en geldt als een van de belangrijkste Nederlandse kunstenaars van de vorige eeuw. Zijn werk is verguisd, bejubeld en bekroond, al weigerde hij de twee hoogste literaire staatsprijzen. Zijn romans Kort Amerikaans, Terug naar Oegstgeest en Turks fruit zijn eversellers. In 2017 verscheen zijn biografie Het litteken van de dood, geschreven door Onno Blom.

Iraida Martha Ooft (1974) is een Surinaamse schrijver en horecaondernemer. Zij schreef eerder de roman Geen weg terug en verscheidene korte verhalen. Non-fictie schrijft ze op Elders Literair, een online tijdschrift, onder de titel Standplaats Paramaribo.

Marcus Tullius Cicero (106 – 43 v. Chr.), de beroemde Romeinse redenaar, staatsman en filosoof, verwierf een grote reputatie als advocaat. Gaandeweg kreeg hij als politicus meer invloed, eerst als quaestor verantwoordelijk voor de graantoevoer vanuit Sicilië en later zelfs als consul. Toen in 49 het conflict tussen Pompeius en Caesar escaleerde gaf Cicero de voorkeur aan Pompeius. Hij ontvluchtte Rome zodra Caesar met zijn leger Italië binnentrok, maar keerde er na diens overwinning evengoed weer terug. In februari 45 stierf Cicero’s dochter Tullia, een drama dat hij nooit helemaal te boven kwam. Cicero was getuige van de moord op Caesar, maar maakte zelf geen deel uit van het complot. Op dat moment waren Cicero en Marcus Antonius de twee grootste politieke figuren in Rome. In de machtsstrijd die volgde werd Cicero echter, samen met zijn zoon, broer en neef, door zijn machtige vijand Antonius op een executielijst gezet. Octavianus (de latere keizer Augustus) besloot hem niet te beschermen. Cicero werd op zijn vlucht vermoord.

Els Snick (1966) vertaalt Duitse literatuur en is docente aan de Universiteit Gent. Ze promoveerde op de literaire netwerken
van Joseph Roth in Nederland en Vlaanderen en richtte in 2014 het Joseph Roth Genootschap op. Ze vertaalde onder meer
Roths journalistieke werk en zijn briefwisseling met Stefan Zweig. Bij Van Oorschot verschenen haar vertalingen van
Roths Radetzkymars, Tussen de legers en Aardbeien.

In 2025 verscheen De feestzaal van mijn ouders. Een Vlaamse familiegeschiedenis.

Virginia Woolf (1882–1941) was een invloedrijke Engelse schrijfster en essayist, bekend om haar innovatieve schrijfstijl en exploratie van het innerlijke leven. Met werken zoals Mrs Dalloway, To the Lighthouse en Orlando was Woolf een pionier van het modernisme en een prominent lid van de Bloomsbury Group. Haar essays en romans behandelen thema’s als gender, geestelijke gezondheid en de rol van vrouwen in de maatschappij.

Vasili Antipov (1982) volgde een muzikale opleiding aan het Tsjaikovski Conservatorium in Moskou, de Gnesins’ Muziekacademie en de Frankfurter Hochschule für Musik. Sinds 2014 componeert Antipov, zijn composities zijn uitgevoerd in Europa, Japan en de VS. Hij houdt zich bezig met bergbeklimmen, nam deel aan speleologische expedities en werkte lange tijd aan bouwinstallaties met de hoogste moeilijkheidsgraad als ‘industrieel klimmer’. Sinds 2016 woont hij in Duitsland.

Michiel van Kempen (1957) was bijzonder hoogleraar Nederlands-Caraïbische Letteren aan de Universiteit van Amsterdam en publiceerde een uitvoerige Geschiedenis van de Surinaamse literatuur (2003), een biografie van Albert Helman, en tal van bloemlezingen zoals de Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995), Mama Sranan: twee eeuwen Surinaamse verhaalkunst (1999) en Noordoostpassanten: 400 jaar Nederlandse verhaalkunst over Suriname, de Nederlandse Antillen en Aruba (2022). Hij redigeerde bloemlezingen uit het werk van onder meer Albert Helman, Bernardo Ashetu, Michael Slory en Jit Narain.