Toen ik je kwijtraakte

toen ik je kwijtraakte,
de eenentwintigste keer,

liep ik naar buiten,
het weefsel

in, dat jou

gauw niet meer
zou bevatten. zag

de enormiteit,
de almaar uitdijende

ruimte. het duizelde
me, maar ik

voelde je neerwaartse
kracht, mijn

innige, immer
imploderende ster.


Negen jaar na zijn succesvolle, geprezen en bekroonde debuut Binnenplaats verschijnt Joost Baars’ langverwachte tweede bundel. Toen ik je kwijtraakte bevat even aardse als mystieke gedichten, soms concreet en diep persoonlijk, dan weer filosofisch en abstract, en altijd muzikaal. Een bundel over verlies en ontluiking, waarin rouw niet alleen als ‘allerindividueelste expressie van een allerindividueelste emotie’ centraal staat, maar ook als fundamenteel principe van deze tijd, als een collectieve, scheppende kracht.