De avond is weer eens gevallen. Buiten

moet het zonnetje weer ergens in vergeet-mij-

nietjes zakken, maar je wilt vandaag de dag

niet nostalgisch meer zijn. De aarde draait,

wie er af wil, kan niet. Iedere dag eindigt

met einde. Morgen zijn we dood als gisteren.

As dwarrelt uit de barbecue.

Gezellig zo schertsend treden wij met droge

sherry in het maanlicht, zoekend naar ruzie

en lieve vrouwen om onder de oude vrucht-

bomen, tussen de bessenstruiken, in de boter-

bloemen, op deze aarde over de wereld-

literatuur klaar te komen. Kunst baart

kracht, recht voor zijn raap.

De buurtbewoners sluiten de gordijnen,

het carillon speelt weer het oude liedje,

het zonnetje gaat van ons. Rijzen thans

de simpele vragen van de nacht: heren,

met wie van dezen zullen wij twisten, wie

zullen wij doodslaan, voor wie lief zijn,

wie zullen wij naaien. Het moet.

Tussen dag en nacht zit een verschil

van dag en nacht. Morgen misschien al,

als ik tenminste nog kan zien wie je en

hoe lief je was, zal ik niet langer mijn

bek houden, zal ik wereldliteratuur schrijven,

zal ik je laten opstaan uit je eigen mollige

lijf. Dat zeg je nou wel, maar niet van

een dame die echt een beetje om je gaf

zeg je. Dronken huilend om niets.

Zo goed als niets blijft over van het oude

buiten, van park en stallen waar ooit iets

gebeurd moet zijn, en het is wel goed zo.

Geen koe die meer kucht, geen haan die

er naar kraait. Van de kip geen kwaad

draait de aarde het stadstuintje

langzaam weer onder het zonnetje.