Wist hij iets? Die elke dag

voor dauw de keukendeur uitsloop

en naar zijn andere kinderen joeg.

Hoe wij ontvaderd vochten om de lege troon,

beurtelings moeder blind beminden, uitgeraasd

het bed dekten, tafel, de sporen

uitgewist voordat hij inviel. Verbaasd,

tot in het bot vermoeid van al die anderen,

zag hij de opgeruimde koppen,

de lege ogen. Miste hij iets?

Zwijgman met emmers varkensvoer,

tijdig gevlucht voor het afvoergat

van dit millennium. Voor nota’s,

quota, berekende onzekerheid.

 

Voor de eeuwigheid werkt de boer

alleen.

 

Jij stak de hens erin, liet je

tenslotte tegenzinnig redden

uit de fik, die redde wat er viel:

herinnering. Was alles. Is.

 

Weck varkensvlees, kersen en bonen

maar boeren rotten achter glas.

 

Geblakerd in de lakens, rechtop,

de nachtzuster kreeg jou niet neer,

trok jij je laatste oordeel, de slangen

uit de flessen, zwijgman.