Tussen de voetval van slaven en het behagen

van de satrapen, neerbuigend en buigend

allang het spoor bijster,

beplakt met nieuwtjes, door sprekende beelden

verblind en verstomd,

zeg ik een zin, zin van het zinloze,

verleden, geef mij een teken.

 

Gelukkig is er een man die nog wel geen gids is,

maar toch een gids heeft geschreven

voor dit labyrinth. Ik grijp zijn handboek

en sla op onder Thales: ‘hij immers leerde

dat water de oerstof is, water waaruit

alles voortkomt’.

 

Vriendin, ik die uit angst dat mijn vijand

mij als zijn vijand ontdekt,

mijn leven verdoe in berekening van

een voordeel dat mij bevuilt,

verlang naar liefde en haat, maar zij blijven verborgen

en ingewikkeld, mummies in het graf

van mijn gedachten, wachtend

op water.