Zo gek nog niet, wie zegt dat hij gek wordt.

Iemand spoelt een huisje af, de stof van tientallen

jaren gaat verdwijnen, iemand koopt een laatste

half-brood.

Ik belde je van een klein postkantoor in geel licht

met zweet op mijn voorhoofd, ik stamelde, want

de duivel kwam mij al tot het middenrif.

 

Met lange tanden, met messen, het doet

er niet toe met wat, als ik maar eindelijk

een klassiek kunstwerk zou kunnen maken

en anders een klassiek leven met om

te beginnen jij in een lichte jurk.

 

Door het draad dat over de wereld

loopt heb ik niets onthouden; dat het niet

goed aankwam, krakend en ruisend

tenslotte blijft jouw hoofd het jouwe

en kan men een mond van buitenaf nog

minder liefhebben dan een brandend maisveld

met daarin de oogst van een zomer.

Voor de beginners zijn er nog zacht waaiende

lampions, wandelingen aan de hand van de ander.

Maar van de gevorderden

wordt gevraagd om over die ene liefste die

je soms vindt heen te stappen; asfalt smelt

onder je voetzool, hijgend haal je nog net

het einde van je ouders. En dan word je vanzelf

een betweter tegenover schoonheid,

want schoonheid bestaat wel.

 

Aan de hemel zag ik vandaag niets bijzonders,

je kwam thuis en kuste me nauwelijks,

ik spoelde kersen af. Je haren krulden

en ondanks jouw aanwezigheid waren er

verbanden op komst van een grote treurigheid.

 

Wie het lukt om een zondagsblad te maken

op een zaterdag moet maar opstaan

en mij omhelzen. Die kan de liefde ontdoen

van weefsel, de spek uit de zijde

van het varken halen met een toverstaf, symbolen

laten verzoenen met elkaar en toch

werkelijkheid blijven.

Maak er maar van wat je wilt,

het laat mij los, en warm word

ik er niet van. Misschien zou ook het kleine

hondje los moeten, spelen, loslaten van de lijn en niet

slepen over de stoffige straten, tram in, tram

uit. En wat te doen met wanhoop, met de grootmoeder

die haar kleinkinderen hoort peuteren aan de deur,

als ze niet komen.

 

In de buitenwijken met wit-gele flatgebouwen

worden dagelijks honderden meloenen verkocht,

zo gaat dat, altijd maar weer de aankomst

van een kind, of het verdwijnen van

een dame of een heer. Ik trek mijn hemd uit

en loop in de zon, jij ook doet hetzelfde,

hetzelfde ongeluk dat naar je knipoogt.

Hebben wij nog meer gelijktijdigheid

dan waarop wij hopen.

 

Ik gooi de stok weg naar de verte

voor de mens die hem ophaalt

tussen de mensen vandaan

en ermee zijn slag slaat.

Hoe moet ik mezelf verdedigen

tegen, mijn borstharen worden grijs,

de muggen in de nacht willen geen bloed, staken

vlak boven mijn huid; ik zal linkshandig

moeten worden, en de kopjes thee

laten rinkelen op de grond, zoals sterren

kletteren, stukvallen, zoals met links een das

niet meer te strikken is.

 

Was de dood een worm, was de dood een kerkhof

bij nacht, was de dood bezoekuur en rangschikken

van vluchtige bloemen, was de dood

ooit romantiek. Nee, hij is hardgrondige

eeuwigheid waaruit niet meer valt

op te staan en daarom hangt mijn buik

naar de aarde, daarom is overal dat niet te kappen

haar zo nadrukkelijk en ruimschoots wit.

 

Wie zijn voeten ziet van boven

heeft lengte, wie lengte heeft is nog niet

opgerold, maar een vissoort opgediend met

sieraden is helaas geen kwestie

van beter kijken.