- Elie Halévy Brieven uit 1897-1934
- Het tijdperk van het gejank door S. Tas
- D. Hillenius
- [Vervolg Het tijdperk van het gejank]
- Langzaam sterft het verleden
- In memoriam vogel
- Alleenspraak door Adriaan Morriën
- Interview met Pierre Kemp H.U. Jessurun d'Oliveira
- Voor mijn moeder, nu vijf en zeventig door Leo Vroman
- G.K. van het Reve bespreekt: Cartons voor letterkunde
- Roodkapje's ware gedaante door Pierre Kemp
- vervolg Elie Halévy 18 mei 1933
Survival of the fittest
Fittest dat is het sterkste, het minst aantastbare,
afhankelijke
Zo verloor hout van steen, steen van brons, brons
van ijzer
Maar ook ijzer is te verteren
door regen, zweet,
kan deel worden van planten, ons bloed
Maar nu plastic
Het lost niet op, wordt geen zand, klei
wormen, plantenwortels, bacteriën
blijven glad buiten
Steeds groter worden de plastic hopen rond de
groeiende steden
Huizen van plastic, vensters, kleren,
etensbakken, korst van kaas, worst, vruchten-
schillen
Plastic is de eindelijke dood die alles opvreet
zelf niet gevreten kan worden
Plastic gemaakt van steenkool, olie,
van steen, geit, kool, van vismeel
Reeds zijn er kleine concentratiekampjes
die mensen vermalen tot plastic
Men maakt plasticpoppen die plassen en huilen
kunnen
Als er een god is die dit gemaakt heeft
is hij waarschijnlijk een componist volgens
cyclische principes
Begonnen met niets, enige opmaten die de stof
in rijen zetten
het licht ging aan, water en nevel kwamen
en zoetjes aan planten en dieren
Tenslotte mensen die eerst leven mochten
toen geënt werden met de beenkanker
die zelf alles vreet, nooit meer gevreten kan worden
Plastic is een mooi slot voor de oude
die straks het licht weer uit doet
om iets anders te beginnen
Lees de Tirade Blog
Nog niet voorbij te zijn
We waren vroeg opgestaan, Ada (8) en ik. Vandaag zou ze gaan logeren op de Parade in Utrecht. Ada’s nichtje woont daar in een pipowagen op de personeelscamping. Als Ada op bezoek gaat dan krijgen de kinderen passen met Paradekind erop en mogen ze eindeloos in de zweefmolen, onbeperkt dierenpannenkoeken, snoep van de snoepmeisjes en...
Lees verderEen levend werken
Een psycholoog bij wie ik liep vroeg eens hoeveel uur ik per week werkte. Ik had in die tijd een bedrijfje naast mijn schrijverschap, kluste ook nog bij als kok. ‘Een uur of vijfendertig,’ zei ik, en begon te vertellen waar mijn werkweek uit bestond. Toen ik klaar was met mijn opsomming vroeg ze hoeveel...
Lees verderTerug
Na drie dagen rijden kwamen we aan in Cilento, waar de hitte middagslaapjes afdwong in ons huisje op de steile heuvel aan zee. Er waren geen buitenlandse toeristen in San Marco di Castellabate. Hoewel mijn Italiaans beter was, stonden de jongens die een kiosk aan de kade beheerden er steeds op Engels met me te...
Lees verder
Blog archief