Al die gure gewaarwordings warrelig verwek

uit krenkbaarheid, instulping, selfsug en so

het my weggaan geteken. Eenselwigheid,

’n ononthegbare binnehuid, strek

tussen my en die strak grou-en-groen plattegrond

wat verdwaasde asielsoekers gasvry verstrik.

Ruimte, misterie, wanorde, tragiek

van ’n maatloos ontembare kontinent

was in my gevesel, hoe kon ek krimp

tot voorgeskrewe omgewingsmimiek?

Ek ondervra die verlede nog steeds,

sprokkel destyds gesmokkelde brokkies liriek.

’n Sondagdigter ongeag die dag van die week:

tot hierdie slinkende gilde het ek gesink.

Ek merk hoe die ongerymdheid aangroei en dink

dat ek nie soos ’n outydse grammofoonnaald mag bly steek

dog die steeds weer te voorskyn gebaggerde dag moet ontmoet

vrywillig en onvoorwaardelik en te voet,

wie weet onderweg nog iets tintelend vind om te doen

en my sus of so met ’n newelige uitkoms versoen.

Wie onverhoeds die brandyster hoor sis

sal daardie skerp geritsel nooit vergeet,

speeksel oorspoel sy tong hoewel hy weet

dat dit sy eie intieme skroeigeur is

wat hy voortaan dag in dag uit moet blus.

Verse versin mag nooit alte tydrowend wees.

Die maaksels wat jy as noodsaaklik beskou moet ontstaan

danksy of ondanks en met snode verwaarlosing van

die handelinge wat jou die reg skenk om te bestaan.

Reken meer eer aan die letter dan aan die gees.

Rym is gevaarlik. En – nog ’n dringende wenk –

veronagsaam veral wat andere daarvan dink.