Dink jy soms aan die Bybelse mot en roes

– indringers wat woekersugtig verwoes –

en aan dit wat daarteen gevrywaar bly,

vra nie waar en hoe? En aan listige roet

wat eindeloos neersif tot alles vergly

in ’n chaotiese grou moeras,

aan die onstelpbare strome bloed

waarvan buurmense naarstig mekaar ontlas

terwyl griewe gevoed word en niemand versoen,

aan hoe jý moet gedy en daarnaas nog boet

deur straks aan ontbinding mee te doen?

 

O, argloos verseil in die dwase stoet

dwaal die dwaser liefde wat alles vergoed…

Die stadige, plotseling versnelde proses

van aftakeling lewer bes moontlik ’n les

oor wat jou voorlopig te doen staan, ’n wenk

om halsoorkop nog daaraan aandag te skenk.

 

Ewewel op ’n onbewaakte moment

van verstrooide begrip word jou blik afgewend,

vervul van die nulvolle dividend

met dieselfde d vir begin en end.

Soete, subtiele, verdagte rym,

by bitter ontwrigting welriekende lym,

ek dank en verwens jou van kindsbeen af

vir die ywer waarmee jy my weg wil lok

van ’n verstandige lewenswandel

om volgens jou vreemde mandaat te handel.

By uitstek ’n sprietligte towerstaf

word jy soms ’n gebiedende trommelstok,

versluierde fluistering of sagte getok

wat gedurig nuwe gegewens verskaf,

’n eggo wat hulpbehoewend omkyk

of self ’n helpende hand uitreik.

 

Heeldag na korrekte opvattings geluister

soek ek troos in die ondernemende duister;

jou boodskap oorstelp my, goedgunstige rym,

ek suig dit die volgende dag uit my duim.