Wijder kon niet. Iedereen kon kijken,

niemand keek. Nu dreigt de sluiting, er is

geen meisje dat me streelde, geen man

die binnen kwam. Wat openhartig leek

 

verloor betekenis. Strijken, streek

gestreken, te gauw ben ik bezweken.

 

De spiegel redt, een vrome spiegelvrouw

die mij herkent en aankleedt voor het feest

waar ik nooit gastvrouw ben geweest.

 

Niets zal ik zeggen en niets zingen,

het dienblad dragen en geen fooi bedingen.

Gebogen ben ik van geheimen. Wie kan ik

toevertrouwen hoe dreigend de belagers zijn?

Ik draag weer blouses: grasgroene, hemelsblauwe.

 

Heb haar op tong en tanden. Wat wringt,

waar steun ontbreekt, nooit zet ik dat uiteen.

Wijdopen ogen liggen wakker, nachtenlang,

 

weigeren tv te kijken: beelden tonen veel

te soft wat ik zelf beleefde, schreef.

 

Wat stuk gedroomd is, wordt nooit heel.

Van Cacharel de klank en niet de geur

en bovendien: zij geeft zo’n overvloed

aan schuim dat deze vrouw die schuilen moet

zich dagen schaamteloos verbergen kan

in deze hut van lucht en zilverkleur.

 

Geborgen ben ik voor ik sterf. Zolang

ik maar niet denk, blijf ik genezen.

Niet altijd kan ik in dit ligbad zweven.

Onrustbarend stuwt de netelige nerf:

het diep gesneden zijn maakt mij zielsbang.