Laat dit niet alles zijn, dit leven stil en donker

Als het maandelijkse bloeden van de vrouwen.

Laat mij van iemand zijn, maar ook niet zo volstrekt

Dat ik verdwijn, in haar, in hem, of weg moet gaan

Omdat geen mens mijn menselijk gewicht kan tillen.

Uit schrik voor mijn gezicht schrijf ik dit op.

 

Altijd woon ik onderweg. Ik vind geen rust

Bij mij, ben bang als jij mijn trage stap hoort branden

Op de koude tegels in de gang naar jou.

De deur gaat open. Zoenend en stom onderzoeken je lippen

De sombere man die jou zwijgend staat aan te blaffen

Met liefdesgedichten. Geef hem je bed. Laat alle deuren

 

Op een kier.

Als zij thuis is kan ik hier het zuiden horen.

Zij is het licht dat mij zijn kern te eten geeft

En straalt tot in de koudste hoeken van mijn leven.

Alle warmte die ik ben komt hier van haar.

 

Dat ooit een mens mij zo brutaal, zo helemaal

Heeft aangekeken, met een blauw dat ging en gaat

Tot op het botste van mijn mannelijke leegte,

Dat ooit twee handen o zo gruwelijk intiem

 

Mijn bloed gingen betasten, elke blote zenuw

Van het kind dat er onvindbaar in mij sliep,

Dat doet mijn oude dood nog pijn, dat maakt mij ziek

Van geluk dat ik met haar niet delen kan.

 

Als zij weg is blijf ik achter met de schaamte

Van de jongen die zijn moeder wil bezitten, hurk ik

Neer onder de rok van haar afwezigheid en neurie

Onverstaanbaar de zoete ellende van mijn geboorte.