Er staan daar huizen onder aan de dijk,

je kijkt van boven in de achtertuinen.

Kinderen, zondags aangekleed, verschijnen

omstuwd door ganzen wanneer ik niet kijk.

 

Zij maken bijna werkelijke geluiden.

Een langere magere boom die op je lijkt

schudt zijn vuist tegen mij over de weiden.

Het lichaam gaat zijn gang, die tot niets leidt.

Zij staat zo onder de boom,

zo – lachend, de boom neemt haar bij zich,

streelt haar, voert haar oranje,

legt steun in haar rug, doet haar dicht.

 

Zij kauwt de zon, het licht

verzamelt zij op haar tanden,

het ritselen van de boom

spuugt zij uit achter zich.