De winter van Breughel, de heuvel met jagers

en honden, aan hun voeten het dorp in de diepte,

nog even, maar hun doodmoeie houding, hun

doodmoeie stap in de sneeuw, bijna zo

 

langzaam als stilstand. En het dal aan hun voeten

groeit en groeit, wordt wijder en wijder, verder

en verder, tot het landschap verdwijnt in

een land, dat er moet zijn, en er is, maar

 

alleen zoals een vermoeden er is, zo ver.

 

Waarom duikt uit de hemel een pikzwarte vogel?

Alsof hij spot met de moeizame poging tot terugkeer

naar het leven in de diepte: de vijver met schaatsende

kinderen, de boerderijen met wachtende vrouwen,

 

alsof hij spot met de grijze verte waar hij

vandaan komt. Een pijl op weg naar zijn wond.