Iets van grote zeggingskracht

was op de muur geklonken. Een metalen

stem, verfrommeld van ontroering,

legde uit.

 

De gouden kamer uit vervlogen tijden

lag één verdieping hoger. Banen glanzend

in het stof getrokken wezen

eerder nagebootste ontucht aan.

 

Vervormend was de hitte van voltooid verleden niet,

hoewel suppoosten altijd achterbleven,

hun grijze kant versmolten

in de uitgestalde tijdvakken.

Verwisselbaar geworden door de dood

schiet hem vandaag een koningsschap te binnen.

Niemand controleert die waan;

men doet maar, ieder voor zich.

Wie denkt te kunnen staan mag dat.

 

Of hij is generaal geweest, en glanzend

stapelt zich bevordering op bevordering;

voor zijn moeder, één rij verder, ook

iets uitgekiend. Gepuurd uit kasten

van gestorven adel die wordt aangezogen

tegen de onderkant van de zerk.

 

Bijna het vacuüm van

een leeggeroofd verleden in.