Er was een vuur begonnen aan de rand

van wat nog juist geen donker heten kon.

Even zagen wij weer de kleur van schors,

de bleke trossen vleugelzaad, de haften

rechtop tussen de spaken van het web.

Wij hielden elkaar vast want het begon

opnieuw wat ons uit elkaar had bewogen

en keken hoe het vuur gedoofd werd, rook

omhoog kroop, hoe de spin naar haar plaats liep.

Wie roept zij, het is nacht,

haar stem gaat heen en weer op het land,

in de straat, ‘Kom, kom’, een hond, kind, man,

 

‘Waar ben je’, vaker en vaker

zwijgt zij, haar cirkels worden groot, er lopen

treinen door haar stem maar zij blijft roepen

dat hij moet eten, zijn eten staat klaar,

het wordt koud, dat zijn eten op hem wacht.

Ik rende water door, gleed uit en viel.

Hou je benen bij je, zei iemand, diep

in slaap naast mij, je schopt me, slaap toch. Sliep

en rende. Nergens water te bekennen.

Gleed uit, viel. Hij naast mij

werd wakker, hielp mij overeind,

klopte mijn kleren af. Je moet, zei hij,

liever gewoon weglopen. Niet zo rennen.

Er stond een vogel in het gras, het leek

een ooievaar maar hoger, met oorpluimen.

Stond op zijn tenen, spreidde

zijn rafelige vleugels en vloog weg.

Over de spoordijk, over de spoorbomen,

‘wacht tot de rode lichten zijn gedoofd,

er kan nog een trein komen’,

de afgestapte fietsers aan weerszijden.

 

Ik hier, jij daar, wij keken. Treinen. Een kraan, die tegen de wind het dorp uitvloog.