Mijn kind rijd ik de ruimte in.

Ruggelings ziet het de wolken, het zweeft

zweeft op zeegras: blauwe luchtballon.

De duwstang houd ik stevig vast.

 

Weg met buidel en rugzak. Geborgenheid

eist afstand, in het vrije veld

en in de vrije val. De arend

duikt en vangt het jong op vleugels.

Het scherp verwijt: jij hebt geen kinderen

steekt mij van einde tot begin. Mijn borsten

zijn groot genoeg, slaan kan ik hard en

strelen, daar ben ik echt bedreven in.

 

Jij plant je niet voort. Lees mijn fanmail,

herzie je mening. Mijn fluwelen kinderen,

hun melk gedronken, spelen binnen. Het zijn

mijn dochters, mijn dochters van het donker.