Als de moeder is verminkt

met grijze haren maakt de zoon

zich klaar om uit te gaan.

 

Als hij bij het bed staat waar zij ligt

– een witte buik al vastgevroren –

kan hij niet verder

bij haar schoot vandaan.

 

In haar koud vel is een wak

waarin de ogen liggen, bloot,

beproefd op laatste moederliefde.

 

Als de moeder dood is

maakt de zoon zich klaar om uit te gaan.

Het licht dat uw lantaarn verlaat

beschijnt de duisternis, een kwaad gezicht,

 

en dan wie tegenstroom komt lopen

– een plaquette van emoties

wordt u voorgehouden

 

en uw keuze maakt de avond

tot een groot decor waarin maar klein

de deur van het hotel staat

 

open op een kier en

u verdwijnt.