Ook overdag lees ik nu uw boek,

en stel me ruimte voor als een ruwe doek,

gekreukeld stof. Waarom wordt hierin het één

iets anders, en hoe meet je dan hetgeen

 

zo is ontstaan; botsingen, splitsingen in donker licht,

want waar het zo klein is, is er daar zicht,

of alleen nog sporen van bijvoorbeeld bellen.

De soep dampt op het fornuis, vellen

 

vol formules stel ik me op de keukentafel voor,

daaroverheen schijnt het lamplicht van fotonen,

uw geest buigt zich over de tekens, ik hoor

 

het krassen van uw pen. Terwijl u langzaam eet

bloeit uit uw handpalm wetenschap,

u blaast een lepel soep, zij is te heet.

Ik ben uitgehold met een zakmes

door blond, bruin en rood,

hout dat een doosje werd, maar een doosje

kan jou bevatten, terwijl ik geen oorbellen

en ringen kan bewaren.

 

Ga daarom gerust van me weg,

doe eerst je was, laat je handdoeken drogen

als postzegels op een haast stofvrije tafel.

Ik heb te lang geleefd voor ons,

al kreunt steeds iemand: blijf bij me.