[p. 783]
Zie hoe de weduwe des dichters
voorzichtig langs de wegen gaat
met een lyrische bos bloemen
met een handvol onbegrip
Zie hoe de weduwe des dichters
als een langzame hallucinatie
op bezoek komt en liefpraat
alsof er niets gebeurd was
Zie hoe de weduwe des dichters
luiert hun eniggeboren zoon
als een isis in de lente
met spelden van zelfbehoud
Zie hoe de weduwe des dichters
strakjes wordt geïnterviewd
als de geliefde der onschuld
die het mes op tafel legde
C. Winkler
Lees de Tirade Blog

'Met een nog net coherent "goedenavond" eindigen, dat is een ongeschreven wet'* – Over het café
De encyclopedie van het geluk 27 In een café rijg je drankjes aan elkaar. Bij Carmiggelt klinkt het zo: ‘de boekhouder zet ‘m elke dag dionysisch op, vult de delicate schemer van de kroeg met zijn schelle stem en wordt alleen geduld omdat hij zo’n goed klantje is. Hij begint altijd met een pilsje. De...
Lees verder
Er geen vrij voor nemen
Sinds deze week zit ik in ronde zes van de roman waaraan ik in 2024 begon. De eerste anderhalf jaar gingen op aan het schrijven van de grote lijn: twee levens moesten worden vastgelegd, elk met een eigen begin. Er moest hoop zijn voor mijn opgroeiende personages, maar ook best wat tegenslag. Mijn wens was...
Lees verder
DE MENS ALS BIOPIC 14 De jongens Von Amsberg
‘Een koe laat elke 90 seconden een scheet, een mens 18 keer per dag. Het aantal scheten van een walvis kan alleen maar geschat worden.’ Zo ongeveer begint het toneelstuk Emily, of het geheim van Huis ten Bosch. De drie zonen van koningin Beatrix en prins Claus von Amsberg zitten in de centrale salon van...
Lees verder
Blog archief



