[p. 783]
Zie hoe de weduwe des dichters
voorzichtig langs de wegen gaat
met een lyrische bos bloemen
met een handvol onbegrip
Zie hoe de weduwe des dichters
als een langzame hallucinatie
op bezoek komt en liefpraat
alsof er niets gebeurd was
Zie hoe de weduwe des dichters
luiert hun eniggeboren zoon
als een isis in de lente
met spelden van zelfbehoud
Zie hoe de weduwe des dichters
strakjes wordt geïnterviewd
als de geliefde der onschuld
die het mes op tafel legde
C. Winkler
Lees de Tirade Blog

Winterslaap
Ik heb nog nooit zo uitgezien naar de lente. Elke ochtend is als opstaan uit het graf – alsof ik me diep onder de grond bevind en me aan de randen van een koude kuil moet ophijsen. Dit mag geen gotische vertelling worden; wat ik bedoel is dat ik de hele tijd moe ben. Ook...
Lees verder
Ballen
Dit is de eerste keer in vijftien jaar dat ik ga zeuren in een column, maar als een grote groep mensen in deze samenleving zich chronisch misdraagt, dan moeten we daar toch echt iets mee. Ik zeg dit niet om mijn gram te halen of anderen te kwetsen; ik zeg het omdat het gedrag van...
Lees verder
Jonge mensen
Voordat ik achter de bar begon te werken bij Café De Druif wist ik dat het personeel een stuk jonger zou zijn dan ik. Ik maakte me daar geen zorgen over, omdat er in mijn eigen vriendenkring ook een paar twintigers zaten – de communicatie met hen was nooit problematisch. Ik had er alleen niet...
Lees verder
Blog archief
- 2026



