Het regent op een oude vrouw;

het regent op haar jas vol schaduwen

en op de schimmen van haar handen;

 

naar een bos chrysanthen geurt zij,

naar een nat, perzisch tapijt.

 

Er waaien uit de oude sponning

van dit leven ongehinderd

geuren en herinneringen weg;

 

het regent op een oude vrouw

het regent zonder omwegen.

Straks ter hel in frak van zonden;

als een trouwer naar een altaar meegevoerd

naar een nog verduisterde bruid.

 

Denken: zal ze mooi, verbolgen zijn?

Zal ze die omhelzing snel verteren?

 

Wachten op een mondvol vreemde stem

die door de eigen keel schiet, fluisterend:

dit is mijn hoofd, mijn stem, mijn schoot;

vind je het goed dat ik ons nu maar

 

in de echt verbind?