Het was weer eens zo ver dat er

na hunkering gevallen moest. Het

hoefde niet maar moest dat er

niet uit dat diepe oog omhoog

geklommen kon, verdronken moest,

waarna werd weggedaan.

 

Ik ben in jou voortaan.

Als we elkaar nog eens ontmoeten, je

komt op me af, stralend en mooier dan ooit –

 

dat het dan je verwachting is

die wat ik nooit meer weten mocht

uitschreeuwt in mij: hoe heb ik je gezocht.

 

Jij bent het, jij die ik nooit heb gekend.