Droeg ik naaldhakken, levendiger

zou ik mijn strak en gloedvol rokje

rechtstreeks richting vragen jagen.

 

Droeg ik feestvierende, vrij hangende

oorbellen, ik zou kaarsrecht zitten,

stralend, en beslister antwoorden.

 

Droeg ik zuivere, koel vallende zijde

ondanks de kou zou ik overal heet zijn,

uitstralen wat ik warm in mij houd.

 

Ik zou, ik zou. Zonder goud, in broek

en slobbertrui ben ik geen echte vrouw.

Dat jij volkomen in mij was

en altijd goed gekleed! Met

geuren waar ik weg van ben.

 

Te laat. Alleen de taal legt

mij gereed en open in het gras

waar ik de kruiden ken. Plezier

ontbreekt. Jij geurt nooit hier

maar altijd diep in mij.

Wie blaat maakt zich tot schaap, wordt

door de wolven opgevreten. Ik stort

mijn hart nu blatend uit: weerloos, breekbaar

wil ik niet sterk en ongebroken heten.

 

Mannen doorsteken mij, vrouwen vegen

de vloer zorgvuldig aan, opgevouwen wil

ik blijven in mijn stormbestendig huis

waarbinnen zand en wind de gasten zijn.

 

Ik vouw me in mijn verzen uit en schuif

voorzichtig deze regels buitenshuis,

het stuiven in, medeplichtig aan vernietiging.