De toekomst ligt zo rusteloos,

ik pak haar op en leg haar terug,

zij is een rumoerige toverdoos,

meervoudig van vrucht en pit, de rug

 

van mijn liefde. En dan

maakt de tijd haar enorme schil

tot een oude gedaante; ik kan

al zien wat zij was, een verschil

 

waar getallen op dreven.

Dezelfde dag zet zich onbeschadigd voort,

dit is alles wat je hebt gegeven:

 

één, alles één en onafscheidelijk,

het huis en de lucht, jij

en ik, het toont zich klein en geleidelijk.

Wat je mankeerde weet ik niet,

wat je raakte was te veel,

maar kwam terloops. Je ziet

nu weer de velden met hun groen en geel,

 

de aanbidding van het water,

en ik, ik ben er niet. Een paard

slaapt, staande in het later

en het vroeger van zichzelf. Het vaart,

 

het is nog maar een paard

dat gras eet uit je hand

wanneer de velden vol staan

 

met het groen en geel – van gaan

en komen –

zoals dit paard en ik in een verband.