Of de besneeuwde hei niets voor me is,

naakt. De fotograaf mompelt nonchalant.

 

In vrieskou, vraag ik benauwd, terwijl hagel

mij striemend raakt? Goed, aan de bosrand,

 

in prikkeldraad van bramen als dat kan.

Ten dode toe? morst hij wat voor zich heen.

 

Kan je bevroren bloed tot bloedkoralen slaan?

Ik ben een bloedvlek in de sneeuw, een pompoentje

bungelt aan mijn ijsmuts, de lucht is sneeuwgrijs

en de uiterwaarden zijn onbenoembaar wit.

 

Ik zie mezelf gaan. Ik wou dat de vouw in deze broek

ontbrak en dat laarzen niet ontbraken. Een jager passeert.

 

De ogen zijn van ganzen vervuld, de veer op zijn hoedje

wuift. Ik ben gelukkig en heb het niet koud.

 

Mijn vriendin heeft mij in vuur en vlam gezet.

Ze schrijft dat ze zich nachten heeft ontzien

en een rode vrouw in de sneeuw heeft geschouwd.

Zoals jij dochters verzorgde. Een godin

moest je zijn. Je deed je schort af en droogde

tranen, speelde een spel, keek geen tv.

 

Kjken door jouw ogen, horen door jouw oren,

eten met jouw handen, proeven met jouw tong.

Levensgevaarlijk was dat: met aandacht

en precisie kan je kinderen dooddrukken.

 

Ik begrijp je woede: het is nooit goed.

Zo is het, het is nooit goed. Daar ben

je moeder voor. Zelfs een godin roept

weerstand, jaloezie en doodslag op.

Wie eeuwig schuilt, verzet geen voet. Soms

moet ze van mijn schoot en, koud gegaan,

spelen met wie haar naar het leven staan.

 

Ze huilt omdat ze jarig is, de dood zag komen

die boosaardig zwaaide met zijn rode vlag.

 

Ze vlucht naar vaders schoot,

zijn stoppels en zijn zure ademstoot.