Een van de bovengalerij invallend licht

zette alles stil – of was het meer een zacht

binnengeslopen warmte die het gaan bevriezen deed

tot één geheven, één standbeen op de plaats, rust

 

gevangen tussen beat en upbeat, tussen ogen

die voortgingen elkaars bewegen te dragen, te strelen,

te elektriseren. Pas in de enkele verstening

werd een kloppen voelbaar dat leven ziet,

 

de dood nabij. Zo zat hij, altijd één bank

vóór je, de bochel hoog voor het uitzicht

dat hij aanbad. Het enige dat overbleef

voor jou: de stralenkrans die van het altaar

 

scheen te komen, die je nooit onthield.

Maar wat de adem je deed stokken als hij weer

zijn plaats verliet: de elegante draai, het lichtend

voorhoofd, de ogen zinderend van een onbegaanbaar leven.

De boompjes kon je verplaatsen. Zorgvuldig

met het geduld van jaren hun wortels los

gemaakt van de aarde, ging de geur

van laurier daar waar je maar wilde.

 

Deze middag – de laatste zomerdag – koos je

om er een daktuin mee te draperen. Je charme

deed ons potten dragen van arabisch formaat,

fluitend, elkaar vrolijk grappen toeroepend.

 

Door deze haag kon niemand meer heen. Als een rij

puntige tanden beet hij de stad een halt toe.

Een kleine zandkleurige kruin zweefde tussen de randen

van het bad, hoe blauw, hoe blauw de wanden.

 

Onder de langzaam verkleurende hemel

werden de glazen opgediend, fonkelend.