[p. 53]
Harry Mesterom
Tabula rasa
Niets zo gevreesd als het gekrijs
van een griffel op een schone lei.
En toch vrees je de leegte meer.
Neem dus je zachtste penselen,
in gedachten de gloeiende tuinen
op de grijze plavuizen van een kerkinterieur.
Tabula Rasa of Fata Morgana,
het liefst had je er je liefde
voor het witte doek op losgelaten.
[p. 54]
De onzichtbare baai
De onzichtbare baai aan de andere kant
van de oceaan. Je hoefde de telefoon
maar over te laten gaan om de schepen
voorbij te kunnen horen varen.
De rozen diep over het balkon gebogen.
Alle onuitgesproken woorden in dat ruisen
nog hoorbaar voordat ze de golven raken.
Sterke rozen
Aan wie wij denken wanneer wij
op een wandeling door de stad
ergens lezen dat deze dagen
de sterke rozen in de aanbieding zijn.
Aan wie en aan wie niet.
