Grote doos van glas en staalgebinte, Bahnhof Zoo.

De faam is niet verdiend het is geen Howrah, de

drukte toont aan alle kanten eender.

 

Voor wie van reizen houdt is het geraffelde

etudes voor een massa mooie vingers, ogengeluid

ravissant voor wie van de pianoforte houdt en

ik niet. Maar over al die tingeltangelmensen

 

gooit je opgestoken hand een tarnkap die de grootgeprate

aanslagen en loopjes smoort en uit de waarneming verwijdert.

 

Pas nu is er het vreemde, van treinen schepen hemelwagens. In het

toonduister gluren zwart-met-witte gluurders naar je: jongen

in een sopranenrol? Ik weet wel beter.

Over rails reik je naar me, over water: lied.

 

Un bel di, vedremo! Strijkers bezetten achtingsvol

de sporen. Hoog langs de glaswand zweeft je vrouwenstem, ja,

de ijzeren staken van Fritz Hane zingen.

bij de rododendrons staan de mannen graag als strakke helden

de broeken om de lendenen het leer zwaar de ogen waakzaam

op de brug met de stenen leeuwen een hond die gromt, ze

blikken noch blozen

 

in de laan van de gaslantarens lopen ze minder met heupen

ze vallen niet op de bewakingsdiensten

met mandaten gedaan in nette baretten

de ventjes een beetje als echte soldaatjes toch al

(onder welk uniform bukt u het gewilligst, onder welk

uniformachtig iets, opdat u het weet en toch bukt)

 

met een wegstervend spotlachje gaan de mannen het park uit

ze kijken naar mooie winkels en worden stedelingen

ze kontroleren hun autoruiten met hun rug naar de woede van

het proletariaat, op muren tussen de winkelruiten van de Kantstraat:

 

‘Scheiben klirren und ihr schreit

Soldaten morden und ihr schweigt.’