Alle verschillende kanten van zwemmen lezen we terug in dit themanummer van Tirade — zelfs in één gedichtenreeks, de aangrijpende en herkenbare reeks ‘Water, neem mij, water, neem mij’ van dichter Asmae Amaddaou. In de gedichten van Pim Lammers is het water dan weer een vrolijke plek vol nieuwe ontdekkingen, en bij Steff Geelen verandert het zwembad in een psychische liminale ruimte, waar dreiging en troost hand in hand gaan. Melani Reumers onderzoekt het zwemmen in andere elementen: in de lucht, ondergronds, of door een vuurzee. Daarnaast brengen we volop nieuwe fantastische gedichten; van Wout Waanders, Vicky Francken, Dorien de Wit en Piet Gerbrandy. Die laatste zwom ook al eens met Kirsten van Santen voor haar boek over Nederlandse zwemgeschiedenis. In dit nummer duikt zij haar zwemschim achterna, tot aan haar eigen oorsprong. We hebben natuurlijk ook wedstrijdzwemmers gevonden: Marleen Doré schrijft over haar haat-liefdeverhouding met de sport, en Olympisch zwemmer Femke Heemskerk beschrijft met de nauwkeurigheid van een topsporter het verloop van een racedag. Geïllustreerd door Janine Hendriks.
Nr. 499, 2025 |
Lees de Tirade Blog

Mij is de wrake – over vechtfilms
Mijn eerste vechtfilms waren ongetwijfeld met Bud Spencer en Terence Hill, die eigenlijk Carlo Pedersoli en Mario Girotti heetten. Zeer opmerkelijk: helden in de zogenaamde spaghetti-westerns (gemaakt in Italië) moesten blijkbaar een Amerikaanse naam om het spaghetti-aspect te verdoezelen. Bud was een vriendelijke iets domme dikke reus die mensen het liefste met een vuist als...
Lees verder
Onder de moede blaren - over het bos
De encyclopedie van het geluk 31 Het is warm en ik verlang intens naar de koelte van het bos. Ik ben opgegroeid op de scheidslijn tussen bos en veld dus je kon altijd beide kanten uit, maar ik zat van jongs af aan het meest in het bos. Zoals je in een oceaan op een...
Lees verder
Veerkracht
Of hij zich inliet met Oosterse wijsbegeerte of een geschoold stoïcijn was weet ik niet, maar zonder dit soort levenskunsten kan ik niet begrijpen met welke onthechtheid dichter Chris van Geel het lot dat hem ten deel gevallen was tegemoet schijnt te hebben getreden. Het gebeurde in 1972, twee jaar voor zijn overlijden, toen hij...
Lees verder
Blog archief



























