intro

Het is een natuurfenomeen. Eens in de zoveel tijd voelt de redactie van Tirade een soort kriebel diep in haar binnenste die maar niet over wil gaan. Krijgen we ander weer? Komt er een zonsverduistering? Zijn we een deadline vergeten?
Nee, het is weer tijd om een poëzienummer samen te stellen.

U bent van Tirade gewend dat we u een smakelijke cocktail voorschotelen met het nieuwste en beste aan proza, poëzie en essays. Zoals een goed Amsterdams café de precaire balans weet te vinden tussen studenten, toeristen en alcoholisten, waarbij geen van die groepen de overhand neemt, zo balanceren we bij Tirade die drie genres op het slappe koord van de boekband.

Maar elk goed café heeft ook zo nu en dan eens een avondje, misschien bestaat de kroeg zoveel jaar, of de uitbater is jarig, of gewoon omdat het personeel een soort kriebel voelde, en dan gaan de gordijnen dicht en de kassa gaat uit en dan komen alle drankorgels zich op kosten van de zaak vol laten lopen.

Enfin, voor deze homerische vergelijking écht onherroepelijk uit de klauwen loopt zal ik eens opsommen van wie u zoal gedichten kunt lezen in dit kersverse poëzienummer. U zult bekende namen tegenkomen, zoals Thomas Möhlmann, Hélène Gelèns en onze eigen Dean Bowen. Maar u gaat ook veel recente debutanten tegenkomen, zoals Tijl Nuyts, Gerda Blees en de nog niet met een bundel gedebuteerde Asha Karami, die wel al hoge ogen gooide op het NK Poetry Slam, waar ze tweede werd.

Helaas bevat dit nummer geen gedichten van Alfred Schaffer. Diezelfde zin zou ik met een heleboel namen van Nederlandse dichters kunnen maken, want er staan natuurlijk altijd genoeg geweldige dichters níet in een nummer van Tirade. Dat ik Alfred Schaffer hier noem is dan ook met een reden, want hij tekende voor de rubriek ‘de tirade’. Geen poëzie, maar wel Schaffer dus. De schaal bitterballen, pardon, de illustraties zijn van Dorien de Wit. Proost op café Poëzie!

Bestellen kan hier.

Nr. 473, 2018 | 

Lees meer

Historisch
  • Nr. 433, 2010
  • Nr. 284, 1983
  • Nr. 209, 1975
  • Nr. 488, 2022
  • Nr. 331, 1990
  • Nr. 360, 1995
  • Nr. 186, 1973
  • Nr. 446, 2012
  • Nr. 302, 1986
  • Nr. 287, 1983
  • Nr. 362, 1996
  • Nr. 97, 1965
  • Nr. 481, 2020
  • Nr. 177, 1972
  • Nr. 319, 1988
  • Nr. 294, 1984
  • Nr. 344, 1993
  • Nr. 371, 1997
  • Nr. 73, 1963
  • Nr. 420, 2007
  • Nr. 482, 2020
  • Nr. 215, 1976
  • Nr. 132, 1967
  • Nr. 39, 1960
  • Nr. 173, 1972

Lees de Tirade Blog

  • Vrienden, voelen

    Op een vlakke, druilerige, haast doodgewone woensdagavond zat ik aan een tafel in mijn stamkroeg, met een kopstoot voor mijn neus. In mijn binnenzak zat een gedicht. Ik ben niet iemand die de godganse dag met een gedicht van eigen hand in zijn binnenzak rondloopt, gelukkig: rond een uur of twee zou ik gebeld worden...
    Lees verder
  • Gaatjes

    Op haar zesde verjaardag wilde ik Ada gaatjes voor oorbellen geven. Het leek me een mooi vader-dochtermoment en de dochter in kwestie reageerde enthousiast. Ondanks onze inspanningen om haar genderblauwdrukvrij te laten opgroeien, is Ada een meisje geworden dat van roze houdt en dat het liefst op glitterhakken loopt. Ik moet wel aantekenen dat ze...
    Lees verder
  • Mechaniek van de ontroering

    Na de uitreiking van mijn middelbareschooldiploma gingen mijn broer, schoonzus, mijn ouders en ik ergens eten. Mijn broer had wat boekjes voor mij gekocht, als cadeau: een dichtbundel van Sybren Polet (om de naam), gorgelrijmen van C. Buddingh’, gedichten van Gerrit Komrij en een boekje van Rutger Kopland: Het mechaniek van de ontroering. Ik las...
    Lees verder
Tirade bloggers
  • Nicole Montagne

    Nicole Montagne studeerde Vrije Grafiek aan de kunstacademie in Utrecht en Cultuurwetenschappen aan de Open Universiteit. Zij debuteerde in 2005 met de essay- en verhalenbundel De neef van Delvaux. Onlangs verscheen bij Wereldbibliotheek haar nieuwste essay- en verhalenbundel: De verzuimcoördinator.

  • Twan Vet

    Twan Vet (1998) schrijft poëzie, proza en muziek. Zijn gedichten werden gepubliceerd door De Revisor, DW B, Het Liegend Konijn en Deus Ex Machina. Tot 2024 is hij stadsdichter van Amersfoort. Hij blogt wekelijks voor Tirade.

  • Jos Versteegen

    Jos Versteegen (1956) schreef zeven dichtbundels, waarin hij zich vooral liet inspireren door zijn familie en zijn jeugd in Limburg. Voor zijn debuutbundel werd hij genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs. Zijn meest recente bundel is Woon ik hier, met herinneringen van oude mensen. In 2016 publiceerde hij zijn vertaling van de Duitse gedichten die Hans Keilson in 1944 in de onderduik schreef voor een geliefde: Sonnetten voor Hanna. Jos Versteegen werkt sinds begin 2017 aan de biografie van Hans Keilson.