Alle verschillende kanten van zwemmen lezen we terug in dit themanummer van Tirade — zelfs in één gedichtenreeks, de aangrijpende en herkenbare reeks ‘Water, neem mij, water, neem mij’ van dichter Asmae Amaddaou. In de gedichten van Pim Lammers is het water dan weer een vrolijke plek vol nieuwe ontdekkingen, en bij Steff Geelen verandert het zwembad in een psychische liminale ruimte, waar dreiging en troost hand in hand gaan. Melani Reumers onderzoekt het zwemmen in andere elementen: in de lucht, ondergronds, of door een vuurzee. Daarnaast brengen we volop nieuwe fantastische gedichten; van Wout Waanders, Vicky Francken, Dorien de Wit en Piet Gerbrandy. Die laatste zwom ook al eens met Kirsten van Santen voor haar boek over Nederlandse zwemgeschiedenis. In dit nummer duikt zij haar zwemschim achterna, tot aan haar eigen oorsprong. We hebben natuurlijk ook wedstrijdzwemmers gevonden: Marleen Doré schrijft over haar haat-liefdeverhouding met de sport, en Olympisch zwemmer Femke Heemskerk beschrijft met de nauwkeurigheid van een topsporter het verloop van een racedag. Geïllustreerd door Janine Hendriks.
Nr. 499, 2025 |
Lees de Tirade Blog

Collage – over de schoonheid van een snipper
De encyclopedie van het geluk 28 13 april 1923 arriveert op station Drachten een man wiens belangrijkste bezit een koffer vol papiersnippers is. Hij wordt afgehaald door de broers Thijs en Evert Rinsema, beiden kunstenaar, de eerste ook schoenmaker. Het intieme detail dat de man meteen sympathiek maakt. Lijm moet een redelijk vroeg gereedschap van...
Lees verder
Dingen kwijtraken
Naast een strekkende meter fotoalbums bleek er niet zo veel van emotionele waarde te zitten tussen de spullen van mijn ouders. Ik werkte bij het uitruimen van hun huis met twee stapels, waarbij de stapel mee naar Amsterdam na elke heroverweging kromp. Na hun meubels verdwenen alle boeken, platen, interieurprulletjes en kunstigheden die me niet...
Lees verder
'Met een nog net coherent "goedenavond" eindigen, dat is een ongeschreven wet'* – Over het café
De encyclopedie van het geluk 27 In een café rijg je drankjes aan elkaar. Bij Carmiggelt klinkt het zo: ‘de boekhouder zet ‘m elke dag dionysisch op, vult de delicate schemer van de kroeg met zijn schelle stem en wordt alleen geduld omdat hij zo’n goed klantje is. Hij begint altijd met een pilsje. De...
Lees verder
Blog archief



























