Boris Vriens

boris-vriens

One Reply to “Boris Vriens”

  1. Boris Vriens, is mijn zoon. Na het lezen van het boek van Bibi Dumon Tak, drong het tot mij door,zoveel jaren later, wat mijn zonen is overkomen. Ouderverstoting alom.Nu met mijn één en tachtig jaar ,voel ik nog steeds,iedere dag de pijn

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Nr. 425, 2008
Historisch
  • Omslag Tirade nr. 40
    Nr. 40, 1960
  • Omslag Tirade nr. 225
    Nr. 225, 1977
  • Omslag Tirade nr. 372
    Nr. 372, 1997
  • Omslag Tirade nr. 461
    Nr. 461, 2015
  • Omslag Tirade nr. 427
    Nr. 427, 2009
  • Omslag Tirade nr. 299
    Nr. 299, 1985
  • Omslag Tirade nr. 188
    Nr. 188, 1973
  • Omslag Tirade nr. 416
    Nr. 416, 2006
  • Omslag Tirade nr. 335
    Nr. 335, 1991
  • Omslag Tirade nr. 6
    Nr. 6, 1957
  • Omslag Tirade nr. 383
    Nr. 383, 2000
  • Omslag Tirade nr. 500
    Nr. 500, 2025
  • Omslag Tirade nr. 347
    Nr. 347, 1993
  • Omslag Tirade nr. 117
    Nr. 117, 1966
  • Omslag Tirade nr. 458
    Nr. 458, 2015
  • Omslag Tirade nr. 403
    Nr. 403, 2004
  • Omslag Tirade nr. 463
    Nr. 463, 2016
  • Omslag Tirade nr. 490
    Nr. 490, 2022
  • Omslag Tirade nr. 2
    Nr. 2, 1957
  • Omslag Tirade nr. 111
    Nr. 111, 1966
  • Omslag Tirade nr. 190
    Nr. 190, 1973
  • Omslag Tirade nr. 321
    Nr. 321, 1989
  • Omslag Tirade nr. 162
    Nr. 162, 1970
  • Omslag Tirade nr. 208
    Nr. 208, 1975
  • Omslag Tirade nr. 82
    Nr. 82, 1963

Lees de Tirade Blog

  • Afbeelding bij Dingen kwijtraken

    Dingen kwijtraken

    Naast een strekkende meter fotoalbums bleek er niet zo veel van emotionele waarde te zitten tussen de spullen van mijn ouders. Ik werkte bij het uitruimen van hun huis met twee stapels, waarbij de stapel mee naar Amsterdam na elke heroverweging kromp. Na hun meubels verdwenen alle boeken, platen, interieurprulletjes en kunstigheden die me niet...
    Lees verder
  • Afbeelding bij 'Met een nog net coherent

    'Met een nog net coherent "goedenavond" eindigen,  dat is een ongeschreven wet'* – Over het café

    De encyclopedie van het geluk 27 In een café rijg je drankjes aan elkaar. Bij Carmiggelt klinkt het zo: ‘de boekhouder zet ‘m elke dag dionysisch op, vult de delicate schemer van de kroeg met zijn schelle stem en wordt alleen geduld omdat hij zo’n goed klantje is. Hij begint altijd met een pilsje. De...
    Lees verder
  • Afbeelding bij Er geen vrij voor nemen

    Er geen vrij voor nemen

    Sinds deze week zit ik in ronde zes van de roman waaraan ik in 2024 begon. De eerste anderhalf jaar gingen op aan het schrijven van de grote lijn: twee levens moesten worden vastgelegd, elk met een eigen begin. Er moest hoop zijn voor mijn opgroeiende personages, maar ook best wat tegenslag. Mijn wens was...
    Lees verder
Tirade bloggers
  • "Foto van Eline Helmer"
    Eline Helmer

    Eline Helmer (1993) begon na een BA Antropologie (University College Utrecht) en MSc Russische en Oost-Europese Studies (University of Oxford) in 2017 aan een PhD (University College Londen). Ze woont en werkt sinds 2015 in Rusland; eerst één jaar in Pskov, daarna in Sint-Petersburg en ze portretteerde voor Tirade mensen die ze ontmoet.

  • "Foto van Gregor Verwijmeren"
    Gregor Verwijmeren

    Gregor Verwijmeren studeerde Taal- en Cultuurstudies aan de Universiteit Utrecht en gitaar aan het conservatorium in dezelfde stad. Hij publiceerde fictie in onder meer De Gids en Flash: The International Short-Short Story Magazine. De vorm van geluid, zijn debuutroman, werd uitgegeven door Van Oorschot, en is wereldwijd de eerste roman over tinnitus (en muziek en geluiden) die door een mainstreamuitgeverij is uitgegeven. Gregor werkt momenteel aan zijn tweede roman, waarvoor hij een beurs ontving van het Nederlands Letterenfonds. In april 2021 zal hij Nederland vertegenwoordigen bij het European First Novel Festival in Boedapest (uitgesteld vanwege Covid). Hij is vader van drie kinderen en kookt en tennist graag in zijn vrije tijd.

  • "Foto van Femke Lucia"
    Femke Lucia

    Femke Lucia (Bogota, 1998) is een eerlijke schrijver, die realistische, menselijke verhalen in een magisch daglicht zet. Ze schrijft omdat ze gelooft in de kracht van verhalen en hecht veel waarde aan gemeenschappelijkheid, haar voorouders en Latijns Amerikaanse muziek. Ze bevindt zich in een zoektocht naar de vorm en betekenis van het schrijverschap, en laat zich daarbij leiden door haar eigen ritme en intuïtie.