intro

In dit eerste nummer van de 60ste jaargang treffen we literatuur uit verschillende windstreken en doen we nieuwe ontdekkingen: de poëzie van Mohanad Jacob, het kale proza van Rodolfo Walsh en een subtiel verhaal van Laia Jufresa. Meike Grol neemt ons mee naar Australië, Tobias Wals naar Oekraïne en Sipko Melissen naar Kafka in Venetië. Irwan Droog bespreekt zijn voorliefde voor het werk van John Steinbeck, Carel Peeters buigt zicht over de nieuwe roman van H.M. van den Brink en Kathinka Stel laat ons (opnieuw) kennismaken met Max de Jong. Poëzie is er van Joost Baars, Roberta Petzoldt en Jan Sakko. De afsluitende tirade komt van theatermaakster Laura Vroom. Ten slotte is ook Tirade 462 voorzien van beeld, en wel van de hand van de onnavolgbare Lisa Dröes.

Nr. 462, 2016
Historisch
  • Omslag Tirade nr. 173
    Nr. 173, 1972
  • Omslag Tirade nr. 287
    Nr. 287, 1983
  • Omslag Tirade nr. 474
    Nr. 474, 2019
  • Omslag Tirade nr. 415
    Nr. 415, 2006
  • Omslag Tirade nr. 200
    Nr. 200, 1974
  • Omslag Tirade nr. 418
    Nr. 418, 2007
  • Omslag Tirade nr. 351
    Nr. 351, 1994
  • Omslag Tirade nr. 190
    Nr. 190, 1973
  • Omslag Tirade nr. 462
    Nr. 462, 2016
  • Omslag Tirade nr. 448
    Nr. 448, 2013
  • Omslag Tirade nr. 209
    Nr. 209, 1975
  • Omslag Tirade nr. 269
    Nr. 269, 1981
  • Omslag Tirade nr. 382
    Nr. 382, 1999
  • Omslag Tirade nr. 131
    Nr. 131, 1967
  • Omslag Tirade nr. 108
    Nr. 108, 1965
  • Omslag Tirade nr. 428
    Nr. 428, 2009
  • Omslag Tirade nr. 66
    Nr. 66, 1962
  • Omslag Tirade nr. 343
    Nr. 343, 1992
  • Omslag Tirade nr. 352
    Nr. 352, 1994
  • Omslag Tirade nr. 180
    Nr. 180, 1972
  • Omslag Tirade nr. 191
    Nr. 191, 1973
  • Omslag Tirade nr. 378
    Nr. 378, 1999
  • Omslag Tirade nr. 49
    Nr. 49, 1961
  • Omslag Tirade nr. 134
    Nr. 134, 1968
  • Omslag Tirade nr. 58
    Nr. 58, 1961

Lees de Tirade Blog

  • Afbeelding bij Mij is de wrake – over vechtfilms

    Mij is de wrake – over vechtfilms

    Mijn eerste vechtfilms waren ongetwijfeld met Bud Spencer en Terence Hill, die eigenlijk Carlo Pedersoli en Mario Girotti heetten. Zeer opmerkelijk: helden in de zogenaamde spaghetti-westerns (gemaakt in Italië) moesten blijkbaar een Amerikaanse naam om het spaghetti-aspect te verdoezelen. Bud was een vriendelijke iets domme dikke reus die mensen het liefste met een vuist als...
    Lees verder
  • Afbeelding bij Onder de moede blaren - over het bos

    Onder de moede blaren - over het bos

    De encyclopedie van het geluk 31 Het is warm en ik verlang intens naar de koelte van het bos. Ik ben opgegroeid op de scheidslijn tussen bos en veld dus je kon altijd beide kanten uit, maar ik zat van jongs af aan het meest in het bos. Zoals je in een oceaan op een...
    Lees verder
  • Afbeelding bij Veerkracht

    Veerkracht

    Of hij zich inliet met Oosterse wijsbegeerte of een geschoold stoïcijn was weet ik niet, maar zonder dit soort levenskunsten kan ik niet begrijpen met welke onthechtheid dichter Chris van Geel het lot dat hem ten deel gevallen was tegemoet schijnt te hebben getreden. Het gebeurde in 1972, twee jaar voor zijn overlijden, toen hij...
    Lees verder
Tirade bloggers
  • "Foto van Menno van der Veen"
    Menno van der Veen

    Menno van der Veen studeerde filosofie en wijsbegeerte. In 2019 publiceerde hij zijn tweede roman Ontweten bij Van Oorschot. Menno werkt ook als onderzoeker, consultant en trainer op het gebied van democratie, participatie en mensenrechten. Momenteel werkt hij aan zijn derde roman (werktitel Het profetenverbod). Die is naar verwachting klaar in 2022.

  • "Foto van Dünya Calikci"
    Dünya Calikci

    Dünya Calikci (28) is een echte Amsterdammer en schrijver pur sang. Als student aan de opleiding Writing for Performance aan de HKU schrijft ze rauw, eerlijk en realistisch – altijd dicht op de huid. Haar werk draait om echte mensen en hun verhalen, zonder opsmuk of filter. Dünya zoekt de kwetsbaarheid op en vangt het alledaagse in woorden die blijven hangen.

  • "Foto van Femke Lucia"
    Femke Lucia

    Femke Lucia (Bogota, 1998) is een eerlijke schrijver, die realistische, menselijke verhalen in een magisch daglicht zet. Ze schrijft omdat ze gelooft in de kracht van verhalen en hecht veel waarde aan gemeenschappelijkheid, haar voorouders en Latijns Amerikaanse muziek. Ze bevindt zich in een zoektocht naar de vorm en betekenis van het schrijverschap, en laat zich daarbij leiden door haar eigen ritme en intuïtie.