Onlangs een boekpresentatie van een collega. Spontaan medelijden, want het is geen feest als schrijver, het is alleen maar:

– zenuwachtig zijn

– nog zenuwachtiger worden

– zien dat de angstvallig voor je ouders verborgen vrienden met het alcoholprobleem ondanks de kater meteen de weg naar je ouders vinden

– zien dat je uitgever met het alcoholprobleem eveneens de weg naar je ouders vindt

– tig keer de microfoon uitproberen totdat hij het na de tiende test niet meer doet

– je stem schor moeten schreeuwen omdat de microfoon het niet doet

– ter plekke tientallen opdrachten moeten verzinnen en vervolgens de teleurgestelde blik verdragen van mensen die hun gesigneerde exemplaar inkijken met een blik: is het dit maar?

– je exen elkaar te lijf zien gaan, maar dan niet zoals het in je natte dromen gebeurt

– opmerken dat je nog minder vrienden hebt dan gedacht

– vaststellen dat die paar vrienden niet aanwezig zijn

– dronken naar huis gaan nadat je tegen je ouders hebt gezegd: schrijven is een eenzaam beroep

– eenzaam in je bed kruipen en weten: schrijven is een dronken beroep

Nee, boekpresentaties zijn niet leuk. Het zijn gevaarlijke sociale experimenten waar je hoofdpijn van krijgt.

Twee Nederlandse seksuologen pleiten voor virtuele kinderporno. Beide heren, die in hun behandelkamer praktijkervaring met pedofielen hebben, menen dat dit tot een daling van het kindermisbruik zal leiden. Zo kunnen de patiënten immers hun seksuele gevoelens reguleren.

Het doet me denken aan mijn oma die onlangs zei: ‘Altijd maar dat gedoe over kinderporno. Wat is nou het probleem als die mensen achter hun computer naar die dingen willen kijken?’ Waarop een snugger en qua leeftijd maar net boven de doelgroep uitstijgend nichtje repliceerde: ‘Maar oma, daarvoor moet die kinderporno wel eerst gemaakt worden. Met echte kinderen.’ Dat antwoord trof duidelijk doel en ontlokte oma een zuinig ‘O ja, dat is ook waar.’

Maar nu dus de oplossing voor het dilemma: virtuele kinderporno. De vraag blijft natuurlijk wat we in hemelsnaam onder dat ‘virtuele’ moeten verstaan. Porno met schattige kinderrobots, die een boertje laten als je je vinger iets te diep in hun digitale anus steekt? Te verkrijgen met schattige kleertjes, verstelbare gezichtsuitdrukking en drie pruiken gratis? Of toch maar een soort van stoute Disney-versies, animatiefilmpjes met heel realistisch getekende of per computer gemodelleerde kindpornosterretjes? Avatars, maar dan lekker fout. Dan kunnen we die ook liken, een rating geven en stemmen op het meest populaire filmpje. Het wordt stilaan tijd voor een app, toch?

En als u denkt dat ik het in het belachelijke trek, dat doen de heren zelf wel, o.m. door te verklaren: ‘Het moet wel op een cleane manier gemaakt worden en van een soort keurmerk voorzien zijn.’ Nee, het is niets voor amateurs, de kinderporno is zonder meer het koninginnenstuk van de seksindustrie. In de keurcommissie mogen dan ook alleen zeer ervaren pedofielen zitten, de werkelijk harde jongens, type Robert M., die toch enige adelbrieven kan voorleggen. Erkend door de Meester (nu weten we meteen waar die ‘M.’ voor staat) lijkt me een ideale slogan.

Bestelling van al dat lekkers kan bij uw plaatselijke seksuoloog, die er dan uiteraard een percentje aan overhoudt. Voor wat, hoort wat, iedereen heeft kinderen te voeden. Zeker nu die voor hun bijbaantje in de porno-industrie weggeconcurreerd worden door hun avatars.

Een hoogbejaard stel bracht 48 uur door op een vastgelopen motorboot in het Gooimeer. Geen voedsel, geen water, geen verwarming, niks. Alleen elkaar. Het zou het scenario voor een toneelstuk kunnen zijn, maar dat is het niet. Een 82-jarige man en 75-jarige vrouw overkwam het echt.

Waar zouden ze het in die twee etmalen over gehad hebben? Hoe lang heeft het geduurd voor het gesprek niet meer over praktische zaken – lees: hoe raken we in godsnaam van deze klereboot weg – maar over andere zaken. De kinderen, het huis, de buren, de onderhuidse huwelijksproblemen, de herinneringen, de roestende liefde.

Na hoeveel uren sluipt voor het eerst de gedachte aan de dood binnen? Aan de dood als realistisch einde van het motorboottochtje. Voelt die gedachte dan nog even vertrouwd als in de huiskamer, waar elke gepensioneerde wel eens op die gedachte kauwt?

Hebben de twee oudjes de balans opgemaakt van hun leven? Hoe voelt het om dat met z’n tweeën te doen in plaats van alleen? Hoeveel invloed heeft dat op de eindconclusie? En kan die balans nog verstoord worden als de andere vóór jou overlijdt? Of erger nog, wanneer de andere sterft en jij twee uur later gered wordt door een boot of vliegtuig die met haken in de vorm van vraagtekens je letterlijk uit het slijk halen. Glimlach je dan?

Ach ja, een gek kan meer vragen stellen etc. Een ding is in ieder geval duidelijk: hier is een nieuw televisieconcept in de maak. Dat die twee oudjes maar gauw een patent nemen.

La bella Italia, land van pasta, Vespa en bunga bunga. Of dat was het toch. Nu kreunt het onder financiële, economische, seksuele en andere crises. Een saaie technocraat aan het roer gaat die boel ook niet gauw verhelpen, zodat de flamboyante Italianen in het diepst van hun gedachten – die meestal maffiosogewijs samenspannen met hun libido – stiekem al terugverlangden naar hun vorige premier, de man met de melodieuze naam Silvio Berlusconi. (Zeg nou zelf: als u kon kiezen tussen een Italiaans snoepje met de naam ‘Monti’ of ‘Berlusconi’, is het toch wel duidelijk wat u neemt?)

Helaas, Silvio had er geen zin in, hij stelt zich definitief geen kandidaat meer bij de volgende verkiezingen. Geen laatste ritje dus voor Il Cavaliere – bijnaam die met de jaren steeds meerduidiger werd. Italië en Europa blijven dus verstoken van extra schandalen, politiek incorrecte grapjes en seksuele escapades waar elke regeringsleider van droomt.

Erger nog is het natuurlijk voor de Italiaanse bevolking. De man die de prostitutiesector de ene na de andere boost gaf, bewees dat bejaard worden niet per se saai hoefde te zijn, en op de koop toe aan de lopende band werkgelegenheid creëerde voor kappers, plastische chirurgen en niet meer in Hollywoodfilms aan de bak komende maffiosi, is verleden tijd. Een mens zou van minder depressief worden.

De financiële markten denken daar hetzelfde over, nu men hen te lijf gaat met competente leiders. Frau Merkels gezicht wordt er ook niet vrolijker op, en ook Mario Monti, Herman Van Rompuy en andere bekwame jongens lijken last te hebben van zeer plaatselijke zure regen. Competentie? Bingo bingo, dachten ze, terwijl hun gedachten dag na dag verder zinken in bunga bunga.

Een mens zou haast vergeten dat hij schrijver is, dus een beetje actieve literatuur mag ook. Of waarom zelfs niet de combinatie, literatuur over literatuur, dolce e utile etc. In concreto: straks is Hugo vijf jaar dood, en sommige verslaafden raken hem echt niet kwijt.

Tijgers blijven

Tijgers blijven, krekels spitten

in onze spieren. Niemand slaapt

je uit.

Want in ons vel laaien nog je lianen,

het oerwoud dat in de jongen speelt

met vuur.

Wij hebben nodig: een vonk,

een wijf,

een tijd

die een touw aan ons kan vastknopen.

Maar we hangen alleen

in je taal van boekweit

en klaroenen, van zinnen

vol apinnen, zoekend als blinden

naar het braille van onze navels.

Tijgers blijven, krekels spitten.

De vroege moeders huilen ons

wakker vannacht.

Elle est morte. Qui? Emmanuelle… Sinds twee dagen vertoef je niet meer onder ons, d.w.z. dat je, in mediatermen, al oud nieuws bent. Ik ga dan ook geen in memoriam aan je wijden, dat deden de kranten, televisiejournaals en een hoop publicisten al voldoende. Een gedichtje wil ik wel maken, later, als je dood een beetje uitgeregend is in mijn hoofd.

Nu houd ik het bij een bedenking. We zullen je herinneren als Emmanuelle, d.w.z. als Sylvia in de iconische rieten stoel, met je masker van naaktheid. En daarbij denken we alleen aan jou. De mannen in je leven zijn je nooit gaan overheersen, je bent geen Marilyn Monroe, bij wie altijd meteen de schimmen van Joe DiMaggio, Arthur Miller en JFK opduiken, of, om het even literair te houden, een Kristien Hemmerechts bij wie we altijd de rokershoest van Herman in de nek voelen.

Ondanks je relaties met Hugo Claus, Freddy de Vree en de Amerikaanse acteur Ian McShane, blijf je onze puberfantasie Emmanuelle. Je bent geen aanhangsel geworden van bekende mannen. Wij zijn het aanhangsel geworden van jouw tweeëntwintigjarige lijf.

Je was onze artistiek niet altijd verantwoorde poëzie, ons biertje voor het slapengaan, onze vermoorde onschuld, onze Borsten des Vaderlands. Wij blijven aan je denken. Rust zacht, heb vrede, drink een neut met God. En hopelijk voelen die rieten stoelen in de hemel fijn aan je kont.