We leven in bijzondere tijden. Trump stuurt aan op de vernietiging van de oude wereldorde. Videoscheidsrechters bepalen wie de WK-beker mee naar huis neemt. In het recent verschenen essay ‘Schrijver, laat de lezer weer geloven in de
werkelijkheid’ pleit Salman Rushdie voor een nieuwe taal, built from the ground up, als tegenwicht tegen het schaamteloos verdraaien van feiten en de opkomst van fake news.
Intussen wordt er in het La La Land van de Nederlandse literatuur hard gewerkt. Tijdens de redactievergaderingen die ik als kersvers redactielid heb mogen bijwonen, vielen mij drie dingen op. Ten eerste: tenminste één collega koestert Deadpool als guilty pleasure. Mijn bescheiden mening: een superheld die tijdens een bliksembezoek aan de hemel zijn dode vriendin smeekt: ‘Don’t fuck Elvis’ is my kind of guy. Ten tweede zijn Tirade-tijgers Anja Sicking en Marko van der Wal behept met een feilloos gevoel voor talent en kwaliteit. Ten derde: de ingetogen Daan Doesborgh en de flamboyante Dean Bowen, onze poëzie-experts, vullen elkaar beter aan dan Stan Laurel en Oliver Hardy.
In dit nummer trakteren we de lezer op een eigentijdse hervertelling van Nescio door Tessa Kortmulder, verhaalt Ralph de Jong in ‘Voor het interview’ over een fotoshoot voor de Elle, en laat Ruud Osborne ons poëtisch dwalen door zalen van herinnering in ‘De trap’. De fijne pen van Carel Peeters polst Gebrek is een groot woord van Nina Polak. Daphne de Heer haalt heerlijk uit in haar tirade. Verder niet te missen bijdragen van Femke Vindevogel, Evelien Vos, Felix van de Vorst plus ondergetekende. De illustraties van Ludwig Volbeda zijn de spreekwoordelijke slagroom op de taart.
Heeft u Tirade 472 uit before you know it? De volgende keer wacht u een exclusief poëzienummer om van te watertanden.
