Het pas geregen pindasnoer hierachter,

het scheefgezakte fietsenrek hiervoor,

 

ketting die rinkelt, in het bad gefluit,

uit bolle erkers ziet de straat

 

de buurt die niemand staat, maar ’s nachts,

de merels onderdak, in een licht raam,

 

het meisje dat niet spellen kon,

kind op haar arm, draait dansend rond.

 

Ik zwaai en in Europa ligt mijn zakmes

op de rieten zitting van mijn stoel.

 

Dans aan de overkant driehoog en maan

daar dringend boven gaan mij aan, want

 

winters blinde ijver is voor mij bedoeld.

Van slakkesporen nergens heen,

onthouden uit de lange tuin,

waarin jij plukt en in mijn hand

frambozen doet, glinsteren grijze

bochten op het droge hout.

 

Daarboven vlogen wespen wat, hun lot

of vrijere figuren en dat jij niet

tot rots geslagen was, de buren

koningin bleef van dat hoge gras,

 

al kon ons vreemde kind aan elke mouw

je trekken naar de windstreek die het wou

op stramme, vastbesloten benen

tot aan die plek waarop je zou verstenen.